Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

Πετρέλεος...

Δεν μπορώ να γνωρίζω τις παρασκηνιακές διαδικασίες που έλαβαν χώρα από τη στιγμή που ο κ. Αλαβάνος αποφάσισε αιφνιδίως να παραιτηθεί από πρόεδρος του Συνασπισμού, ίσως για να έχει περισσότερο χρόνο προκειμένου να χαίρεται τα ακίνητά του στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις Βρυξέλλες, μέχρι πριν από λίγο που τα μεσημεριανά δελτία ειδήσεων μετέδωσαν πως ο κ. Τσίπρας αποφάσισε τελικά να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία του κόμματος. Καθότι πρόκειται για μια trendy επιλογή στο πιο trendy κόμμα των τελευταίων εθνικών εκλογών, περιμένω πλούσιο ρεπορτάζ από τα μεσημεριανά talk shows επί του θέματος.
Ίσως τελικά στην Κουμουνδούρου να περίμεναν την έγκριση του έγκριτου κ. Λαζόπουλου. Τους την έδωσε και μάλιστα σε απευθείας μετάδοση από την επίσης trendy τηλεοπτική εκπομπή του. Έχοντας λοιπόν τις ευλογίες του κ. Λαζόπουλου που με τη σειρά του έχει τις ευλογίες της AGB, ο κ. Τσίπρας θα είναι υποψήφιος πρόεδρος. Το πως θα εκλεγεί όμως δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω. Πριν από λίγο καιρό ένας φίλος μου και μέλος του Συνασπισμού αποδοκίμασε τη δημοψηφισματικού τύπου διαδικασία ανάδειξης νέου προέδρου στο ΠΑΣΟΚ, με το (πολιτικό;) επιχείρημα πως είναι σχεδόν πανομοιότυπη με τη διαδικασία που ακολουθεί το αμερικανικό Δημοκρατικό Κόμμα για την ανάδειξη προέδρου. ''Στη Σαλονίκη σπάμε τα αυτοκίνητα που έχουν αθηναϊκές πινακίδες γιατί είναι αθηναϊκά'' όπως έλεγαν κάποτε κι οι Α.Μ.Α.Ν...
Έχει όμως ο καιρός γυρίσματα και προσφάτως ο ομοϊδεάτης τους πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγκο (Boss) Τσάβες, κατέφυγε κι αυτός στην έσχατη, πλην όμως απλώς δημοκρατική, λύση του δημοψηφίσματος προκειμένου να στρογγυλοκαθήσει απερίσπαστος στην πολυθρόνα του κυβερνήτη της χώρας. Τώρα γιατί έχασε ρωτήστε τους κατοίκους της Βενεζουέλας και γιατί ο κ. Αλαβάνος και οι νέοι υποψήφιοι στον Συνασπισμό των ρευμάτων και των τάσεων δεν προχωρούν σε εκλογή προέδρου από τη βάση του κόμματος παρά θα ψηφίσουν μόνο εφτά νομά σ' ένα δωμά, ρωτήστε τους ίδιους. Ίσως επειδή το κάνει το Δημοκρατικό Κόμμα των Η.Π.Α, ίσως επειδή το κάνει το ΠΑ.ΣΟ.Κ, ίσως επειδή δεν θέλουν να ακούσουν απευθείας όσους τους ψήφισαν, ίσως επειδή ο Τσάβες το έκανε κι έχασε, ίσως όλα τα παραπάνω μαζί. Το θέμα είναι πως ο κ. Τσίπρας που ταξίδεψε στη Βενεζουέλα εκ μέρους του Δήμου Καισαριανής για να προμηθευτεί φθηνό πετρέλαιο (σοσιαλιστικό και φιλικό προς το περιβάλλον) είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι πως είναι να ρωτάς τους πολλούς να σου πουν τη γνώμη τους και να τη δέχεσαι. Θα μπορούσε να επιστρέψει στην Ελλάδα φέρνοντας πέρα από φθηνό πετρέλαιο και ιδέες για την ενίσχυση και εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών. Ίσως του τις κράτησαν στο τελωνείο. Της πλατείας Κουμουνδούρου.
Κλείνοντας, εκφράζω την απορία μου γιατί ο δήμαρχος της Καισαριανής δεν πήγε ο ίδιος στη Βενεζουέλα να διαπραγματευτεί την αγορά πετρελαίου όπως κάνει εδώ και καιρό ο δήμαρχος του Λονδίνου. Εκτός πιά κι αν είναι όλα επικοινωνιακά κόλπα εν όψει των εξελίξεων στο κόμμα του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και του Πετρελαίου. Sorry, της οικολογίας ήθελα να πω. Πάντως κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τους Λατινοαμερικάνους για λογαριασμό του δήμου Καισαριανής, ίσως ο κ. Τσίπρας να κατάλαβε τι περνούσε τόσα χρόνια ο κακόμοιρος George Bush Jr όταν διαπραγματευόταν την αγορά πετρελαίου από τους Σαουδάραβες για λογαριασμό του τότε πλανητάρχη πατέρα του και των εταιρειών που τον υποστήριζαν. Κρίνοντας από τους μεσάζοντες, ίσως τελικά να μην είναι δύσκολη δουλειά, όμως διάολε, πρέπει να προορίζεσαι για αρχηγός κόμματος προκειμένου να την κάνεις...

ΥΓ: Επιστρέφοντας στην Ελλάδα και ρωτώμενος αν τελικά θα είναι υποψήφιος, ο κ. Τσίπρας απάντησε χρησιμοποιώντας τα λόγια του Σιμόν Μπολιβάρ που κάποτε είπε πως ''όποιος επιμένει να είναι στρατηγός χάνει τον πόλεμο''. Τελικά αποφάσισε να είναι στρατηγός. Όμως όπως είπε μια άλλη φορά ο Μπολιβάρ ''η τέχνη της νίκης μαθαίνεται από τις ήττες'' λόγια που σοφά αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα της κυβέρνησης της Βενεζουέλας μετά από το δυσμενές για τον Τσάβες αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Ας το έχουν στο μυαλό τους εκεί στην Κουμουνδούρου. Εκτός πια κι αν το ρεύμα του trendy έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των υπόλοιπων emo αριστερών. Τι να κάνουμε, trendy είναι, θα περάσει, που είπε κάποτε κι ο Φασουλής...

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Άμβωνας - Αμφιθέατρο: 1 - 0


Διαβάζεις στο σχολείο για να πάρεις καλούς βαθμούς. Σπουδάζεις οικονομικές επιστήμες στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπου καταφέρνεις να αναγορευθείς σε μάστερ της επιστήμης αρχικά και αργότερα σε διδάκτωρ. Έχεις συνεπώς αποκτήσει μια καλή εικόνα της λειτουργίας των οικονομιών, αυτών των ρευστών και απρόβλεπτων συνόλων αλληλεξαρτήσεων μεταξύ ατόμων, αγορών και Κράτους. Γεμάτος ικανοποίηση που μπορείς και βγάζεις άκρη μέσα στο χάος αναλαμβάνεις να μεταλαμπαδεύσεις τις γνώσεις σου στους νέους ανθρώπους, να τους μυήσεις στον γοητευτικό κόσμο της επιστήμης σου. Πως τα φέρνει ο διάολος, οι συμπολίτες σου κρίνουν πως είσαι άξιος να γίνεις ο νούμερο ένα υπουργός τους. Υπουργός Οικονομίας, το φανταζόσουν ποτέ; Όλα όσα μάθαινες τόσα χρόνια, μπορείς πλέον να τα εφαρμόσεις για να βάλεις επιτέλους μια τάξη, μια ισορροπία, όπως αυτές για τις οποίες μας μιλάνε όλα τα πανεπιστημιακά εγχειρίδια.
Μαζί όμως έρχονται και τα δυσάρεστα. Βλέπεις, δεν είσαι ο πρώτος που περνά από αυτήν την καρέκλα. Κι άλλοι επιστήμονες έκατσαν επάνω της γεμάτοι προθυμία να λύσουν τα σημαντικότερα προβλήματα του τόπου. Κανείς όμως δεν κατάφερε να λύσει το αναθεματισμένο ασφαλιστικό. Σαν καυτή πατάτα, ο ένας υπουργός την κληροδοτούσε στον επόμενο. Χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά σου χέρια, πολλά έχουν δει τα μάτια σου μα αυτό σου φέρνει τρόμο, που λέει και το τραγούδι. Μια βραδυφλεγής βόμβα βρίσκεται επάνω στο πολυτελές γραφείο σου, δεν την άγγιξες την πρώτη σου τετραετία, μα τώρα δεν μπορείς πλέον να ακούς το τικ τακ. Σκέφτεσαι, συσκέπτεσαι, όπως ακριβώς έκαναν και οι προκάτοχοί σου, όμως όσο και να σπας το κεφάλι σου, λύση δεν μπορείς να βρεις κύριε υπουργέ της Οικονομίας μας. Δικαίως αναρωτιέσαι: "Τι να κάνω Θεέ μου;"
Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, ο Θεός συμμερίστηκε τον προβληματισμό σου και δια στόματος του μητροπολίτη Άνθιμου σου στέλνει την απάντησή του: "Προσευχήσου τέκνο μου". Εκεί που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, η νηστεία και η προσευχή μπορούν να δώσουν λύσεις. Κύριε υπουργέ, σήκω από την καρέκλα σου, κλείσε τον υπολογιστή σου και τα τηλέφωνά σου, παράτα τους ειδικούς επιστήμονες που σε πλαισιώνουν, αγνόησε τους κοινωνικούς εταίρους που συζητούν μαζί σου και τώρα αμέσως πέσε στα τέσσερα και προσευχήσου. Ο μητροπολίτης είπε πως μέσα από την προσευχή θα βρεθεί λύση για το ασφαλιστικό. Τσάμπα σπούδαζες τόσα χρόνια, τσάμπα κατέβηκες στην πολιτική για να υπηρετήσεις την κοινωνία των πολιτών, αφού τις απαντήσεις στα καυτά ερωτήματα μας τις προσφέρει η κοινωνία των μητροπολιτών. Τον επόμενο προϋπολογισμό του Κράτους θα τον παραλάβουμε, πλεονασματικό παρακαλώ, από το όρος Σινά...
Κι εγώ που τόσα χρόνια σπουδάζω κρατώντας ένα μικρό φαναράκι καθώς περιπλανιέμαι στα άδυτα της οικονομικής επιστήμης, απορώ αν πλέον θα πρέπει να προμηθεύομαι πανεπιστημιακά βιβλία ή φωνές του Κυρίου. Μερικές φορές πάντως, απορώ γιατί δεν έχω ακόμα μεταναστεύσει σε κάποια άλλη χώρα όπου οι προτάσεις οικονομικής, και όχι μόνο, πολιτικής δεν διατυπώνονται από άμβωνος...

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2007

Bienvenido a Cuba!


Τι κι αν μπήκαμε σε νέα χιλιετία, τα χρόνια που περνούν, ο κόσμος που "προοδεύει", φαίνεται πως δεν είναι από μόνα τους ικανά να εξαλείψουν τα σκοτεινά κατάλοιπα του παρελθόντος, κληροδοτημένα από γενιές φτωχότερες και λιγότερο μορφωμένες, κληρονομημένα από μια γενιά που παρά τις ανέσεις και τις ευκαιρίες της, τα συντηρεί σε κατάσταση σχεδόν αρίστη. Έστω άθελά της. 'Η με μια ανομολόγητη ενοχή. Δεν έχει σημασία.
Ο λόγος για τους διάφορους τύπους πατερναλισμών που είναι ακόμα παρόντες σε έναν κόσμο που αλλάζει δραματικά σε κάθε χτύπο του δείκτη των δευτερολέπτων. "Ξέρουμε τι είναι καλό για σένα και θα σε βοηθήσουμε να το πετύχεις. Αν χρειαστεί, θα σε αναγκάσουμε κιόλας". Πατερναλισμός παλαιού τύπου. Ποιός είπε πως έχει εκλείψει; Ρίχνοντας γρήγορες ματιές στο ιστολόγιο της Yoani Sanchez αντιλαμβάνεται κανείς πόσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο που θέλει να αναπνεύσει καθαρό αέρα να ζει υπό ένα καθεστώς απαγορεύσεων, περιορισμών, ενοχοποιήσεων της ίδιας της ελεύθερης σκέψης και του δικαιώματος επιλογής. Όλα στο όνομα της "Μεγάλης Επανάστασης" που κανείς δεν ξέρει ποιό ακριβώς είναι το νόημα της σήμερα, που όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ή είναι έτοιμοι να παραδεχτούν πως κάπου, κάπως, κάποτε χάθηκε στο δρόμο προς τον πολυπόθητο (από πόσους;) μετασχηματισμό. Κι όμως στην σημερινή Κούβα η μεγάλη ιδέα του κομμουνιστικού μετασχηματισμού εξακολουθεί να υπάρχει, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος όμως αν πλέον σαγηνεύει ή παγιδεύει τους κατοίκους του νησιού. Σε κάθε περίπτωση όμως, εξακολουθεί να κυριαρχεί στην κοινωνική, οικονομική ακόμα και στην πολιτιστική ζωή των σημερινών κατοίκων της Κούβας. Βάλτε για μια στιγμή τον εαυτό σας στη θέση της Yoani Sanchez που ζει και εργάζεται στην Αβάνα. Μαθαίνετε πως ξεκινά μια έκθεση βιβλίου σε κάποιο σημείο της πόλης, όπως ακριβώς αυτές που διοργανόνωνται κάθε τόσο στην Αθήνα. Ξεκινάτε να πάτε, όμως καθώς κάνετε βόλτες μπροστά από τους πάγκους με τα βιβλία διαπιστώνετε πως κάποιοι είναι απόντες. Όχι από το αναγνωστικό κοινό που χαζεύει τους τίτλους και ρωτά τις τιμές, αλλά από τους συγγραφείς. Έκπληξη ή αναμενόμενο για μια κοινωνία οργανωμένη όπως αυτή της Κούβας; Έκπληξη ή αναμενόμενο για εμάς τους υπόλοιπους; Τα βιβλία των συγγραφέων που προτιμά δεν έχουν θέση στην έκθεση βιβλίου. Κάποιοι τα έκοψαν από τις λίστες χωρίς να ρωτήσουν κανέναν. Είπαμε, ξέρουν ποιό είναι το καλό μας και μας βοηθούν να το επιτύχουμε. Ευτυχώς όμως όταν η Yoani γυρίσει στο διαμέρισμά της, θα βρει όλους τους αγαπημένους της λογοτέχνες να την περιμένουν στα ράφια της βιβλιοθήκης της. Και θα με τη βοήθεια του διαδικτύου θα μοιραστεί τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες της ζώντας μέσα σε ένα καθεστώς που η ίδια δεν διάλεξε, ούτε ζήτησε ποτέ κανείς τη γνώμη της για αυτό και φυσικά κανείς δεν θα την αφήσει να εκφραστεί ελεύθερα. Όπως σημειώνεται σε πρόσφατη ανάρτηση στο e-rooster, η Yoani αναγκάζεται να προσποιείται μέσα στην ίδια της τη χώρα πως είναι γερμανίδα τουρίστρια προκειμένου να μπορεί να συντηρεί το ιστολόγιό της, ενώ πρόσβαση στο διαδίκτυο βρίσκει στους χώρους ενός ξενοδοχείου που έχει ελεύθερο internet για τους τουρίστες. Οι υπόλοιποι κουβανοί είναι "ελεύθεροι" να σερφάρουν σε κουβανικές μόνο ιστοσελίδες από υπολογιστές που βρίσκονται εγκατεστημένοι στα ταχυδρομικά καταστήματα. Η εικόνα όμως που πρέπει να αποκομίζει ο επισκέπτης της Κούβας για τη χώρα πρέπει να είναι καλή και υποστηρικτική των άνωθεν σχεδιασμών.
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την καθημερινότητα των ανθρώπων που βιώνουν στο πετσί τους την "επανάσταση" επισκεφθείτε το ιστολόγιο της Yoani Sanchez, Generation Y, κάνοντας κλικ στον σχετικό σύνδεσμο στο τέλος αυτής της σελίδας. Για να μπείτε πιο πολύ στο κλίμα, πιείτε και λίγο Havana Club, την ψυχή της Κούβας. Κοστίζει όμως τόσο ακριβά που το πορτοφόλι του μέσου κουβανού δεν μπορεί να την αντέξει. Ένα απο τα διασημότερα προϊόντα της χώρας απευθύνεται αποκλειστικά στους ξένους επισκέπτες. Το αναγράφει άλλωστε και στην ετικέτα του: Bienvenido a Cuba (καλωσήρθατε στην Κούβα)...

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2007

Πρωταγωνιστής

Στους τελευταίους "Πρωταγωνιστές" του Σταύρου Θεοδωράκη (06/11/2007) γνωρίσαμε την ιστορία ενός πρόσφυγα που διένυσε πολλά χιλιόμετρα σε γη και θάλασσα, χωρίς βέβαια τις ανέσεις του συμβατικού ταξιδιώτη ή την ανεμελιά του αντισυμβατικού, προκειμένου να φτάσει στον παράδεισο της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας...
Διηγήθηκε μπροστά στην κάμερα την ιστορία του, ωστόσο κάθε άλλο παρά νικημένος και παραδομένος έδειχνε στις κακουχίες που πέρασε ταξιδεύοντας από την καρδιά της Ασίας στην Ελλάδα, στις δυσκολίες και στην ανέχεια των πρώτων ημερών του επί ελληνικού εδάφους καθώς και στην υποδοχή που του επιφύλαξε η Πολιτεία. Φάνταζε ένα, μπορεί και περισσότερα, επίπεδα πάνω από όλα αυτά, έδειχνε πως έχει βγει άφθαρτος και σίγουρα δυνατότερος από όλη αυτήν την περιπέτεια που πέρασε, όντας ενθουσιασμένος γιατί η περιπέτειά του συνεχίζεται, τώρα πια κάτω από άλλους όρους, αυτούς που μπορεί και θέτει πλέον εκείνος. Το βλέμμα του φανέρωνε πως μπορούσε να κατανοεί, να συγχωρεί και να προσπερνά όλες τις κακουχίες που η ζωή του πρόσφερε τόσο απλόχερα.
Τώρα είναι πρώτος μεταξύ των συμμαθητών του στο σχολείο της πρωτεύουσας που είναι μαθητής. Θέλει να σπουδάσει Νομική, θα τα καταφέρει σίγουρα. Θέλει να αποδείξει πως Νόμος και Δικαιοσύνη δεν είναι αυτά που βίωσε όταν ζήτησε άσυλο από την επίσημες Αρχές της κατ' ευφημισμό δημοκρατίας μας. Ελπίζω να το καταφέρει κι αυτό. Πιο πολύ όμως, είμαι σίγουρος πως έχει καταφέρει να γίνει ένας άγιος που κυκλοφορεί αθόρυβα ανάμεσά μας όταν το σκοτάδι σκεπάζει τους δρόμους και τα τσιμεντένια εξαμβλώματα της Αθήνας. Ένας άγιος από εκείνους που ποτέ δεν θα αναγνωριστούν από τις ηγεσίες των εκκλησιών, που δεν θα τους δούμε ποτέ σε κάποιο τοίχο με φωτοστέφανο καβάλα στ' άλογό τους, που δεν θα διαβάσουμε ποτέ το όνομά τους σε κάποιο ημερολόγιο. Διάλεξε να απομακρυνθεί από τη θρησκεία του για να μπορεί να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο διαβασμά του και στους συνανθρώπους του. Λιγότερος χρόνος για το θεό, περισσότερος για τους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που χρειάζονται τη βοήθειά του, που χρειάζονται βοήθεια. Κανείς όμως δεν θα βρεθεί να τους την παρέχει γιατί κανείς δεν τους αναζητά στ' αλήθεια. Όσοι δηλώνουν μεγαλόφωνα φιλεύσπλαχνοι δεν θα στρέψουν ποτέ τα βλέμματά τους στις σκοτεινές γωνιές της πόλης όπου κάποιοι φοβισμένα αποζητούν μια σπίθα ελπίδας, ακριβώς γιατί ο δρόμος τους δεν θα τους βγάλει ποτέ κατά εκείνα τα μέρη. Άλλοι πάλι, προτιμούν να έχουν τα μάτια τους στραμμένα στον ουρανό αντί να ρίξουν καμιά ματιά γύρω τους, πίσω τους, κάτω τους, μέσα τους. Κι όμως η αλήθεια δεν είναι εκεί πάνω. Όπως έγραφε και μια αφίσα στο παιδικό μου δωμάτιο, καθώς και σε πολλών άλλων τα δωμάτια, η αλήθεια είναι εκεί έξω...

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007

Οι Συνένοχοι

Δεν υπήρχε περίπτωση η στρατιωτική στολή και το καθημερινό ξύρισμα να με αποκόψουν από συνήθειες όπως το διάβασμα λογοτεχνικών βιβλίων. Οι άνεμοι που πνέουν στο Αιγαίο ξεφύλλισαν μπρος στα μάτια μου το βιβλίο του Γιώργου Ξένου "Οι Συνένοχοι" που είναι ουσιαστικά η πρώτη του και πολύ πετυχημένη προσπάθεια στο δύσκολο χώρο του μυθιστορήματος.
Το βιβλίο πραγματεύεται τις έννοιες της ταυτότητας και της ετερότητας μέσα από έναν μυθοπλαστικά καθηλωτικό τρόπο, καλώντας μας να γνωρίζουμε, περισσότερο από όλους τους άλλους, την κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος, την Ισμήνη, μια γυναίκα ώριμη, δυναμική, επιτυχημένη, πλην όμως μπερδεμένη από το γεμάτο σκιές παρελθόν της και το σύνολο των ετεροτήτων που σχεδόν πάντα βασανιστικά και συνομωτικά συνθέτουν την ταυτότητά της χθες και σήμερα. Ωθούμενη από δυνάμεις που δεν μπορεί να ελέγξει θα έρθει αναπόφευκτα αντιμέτωπη με το παρελθόν, στην ύστατη και υπέρτατη προσπάθειά της να αναπνεύσει τον αέρα της λύτρωσης και της απενοχοποίησης. Το σήμερα και το χθες συγκρούονται με τρόπο γλαφυρό και συνειρμικό στις 309 σελίδες του βιβλίου.
Συνεπώς οι ''Συνένοχοι" είναι αναμφισβήτητα μια πολύ καλή προσθήκη στο μενού των απανταχού βιβλιοφάγων. Αξίζει επίσης τον κόπο να παρευρεθούμε στην επίσημη παρουσίαση του βιβλίου, στις 23 του Νοέμβρη, μέρα Παρασκευή, ώρα 8:00 μμ, στο βιβλιοπωλείο "Ιανός" στην οδό Σταδίου 24, στο κέντρο της πρωτεύουσας. Το βιβλίο θα παρουσιάσουν ο συγγραφέας Γιώργος Ξένος, ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Ζαφειρόπουλος καθώς και η δικηγόρος - δημοσιογράφος Ελένη Σκάβδη. Πέρα όμως από το γεγονός πως θα είναι ασφαλώς μια ενδιαφέρουσα λογοτεχνική βραδιά, υπάρχουν δύο ακόμα λόγοι για τους οποίους αξίζει να δώσει κανείς το παρόν. Ο πρώτος είναι πως στην παρουσίαση θα παρευρεθω κι εγώ. Όσο για το δεύτερο; Η είσοδος θα είναι ελεύθερη...
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το έργο του Γιώργου Ξένου, επισκεφθείτε το link "Λογοτεχνικά Νέα" στο τέλος του ιστολογίου μου.

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

Υπέρ πίστεως

Πάνω που οι πυρκαγιές μας είχαν ροδίσει από τη μια πλευρά και ήμασταν έτοιμοι να γυρίσουμε από την άλλη, άρχισε ξαφνικά να βρέχει λεφτά. Επιχορηγήσεις στις μικρές επιχειρήσεις, τώρα στα τελειώματα τις θυμήθηκαν, αυξήσεις στις αμοιβές των στρατιωτικών, πεινάνε οι κακόμοιροι, καθώς και μαζικές προσλήψεις αγροφυλάκων που όμως δεν έχουν καν στολή να φορέσουν, ενώ θα περιπολούν με τα δικά τους Ι.Χ. Και επειδή ο όρος ‘αγροφυλακή’ είναι κάπως ξεπερασμένος, χρησιμοποιείται ο πιο επίκαιρος όρος ‘οικολογική αστυνομία’. Μπάτσοι φτιαγμένοι από οικολογικά υλικά λοιπόν, μπορούν να ανακυκλωθούν και να χρησιμοποιηθούν αλλού στο εγγύς μέλλον, λόγου χάρη στις νομαρχίες, στους δήμους, στα υπουργεία και σε άλλους δημόσιους φορείς. Πραγματικά δεν θα επιβαρύνουν καθόλου το περιβάλλον, ακόμα και τις στολές τους θα τις ράψουν μόνοι τους. Μένει να δούμε αν θα καταφέρουν να το προστατέψουν κιόλας, καθότι είναι εντελώς ανεκπαίδευτοι.
Ωστόσο αρκετό χρήμα έπεσε εκεί που πραγματικά υπάρχει ανάγκη. Ενόψει εκλογών και με συνοπτικές διαδικασίες, η κυβέρνηση επιχορήγησε την ‘Εκκλησία της Ελλάδος Α.Ε’ με τριάντα εκατομμύρια ευρώ και κάτι ψιλά. Θα χρησιμοποιηθούν λένε, για διάφορες αγαθοεργίες προς τους πιστούς. Όσοι δεν πιστεύουν ας πρόσεχαν. Με άλλα λόγια η κυβέρνηση δίνει λεφτά στην Εκκλησία η οποία με τη σειρά της θα τα δώσει σε εμάς. Θα μπορούσαν οι ιθύνοντες του Υπουργείου Οικονομικών να μας τα δώσουν απευθείας, δεν θα λέγαμε όχι. Τώρα όμως θα πρέπει να υποχρεωθούμε στον παπά της ενορίας, να εκκλησιαζόμαστε κάθε Κυριακή και ό,τι ψίχουλο πάρουμε να το επιστρέφουμε στους περιφερόμενους δίσκους και στα παγκάρια με τα κεριά.
Μεταξύ μας, μάλλον αυτά τα τριάντα εκατομμύρια αποτελούν συνέχεια και επιβεβαίωση των καλών σχέσεων του κυβερνώντος κόμματος και της ηγεσίας της Εκκλησίας. Μια από τις πρώτες πράξεις της κυβέρνησης μετά τις εκλογές ήταν η κατάργηση της φορολογίας μεταβίβασης των ακινήτων που ανήκουν στην Εκκλησία. Προφανώς οι θεσπισμένες φοροαπαλλαγές δεν είναι αρκετές, πρέπει να πέφτει και λίγο ρευστό μιας και τα έξοδα τρέχουν.
Να σημειωθεί πως αυτά τα χρήματα προέρχονται από το Δ’ ΚΠΣ. Από την Ευρώπη δηλαδή, τη σκοτεινή και σιωνιστική Δύση που λες και δεν της έφταναν οι ταυτότητες χωρίς θρήσκευμα, προσπαθεί, όπως κατά καιρούς διατυμπανίζει ο Αρχιεπίσκοπος, να διαβρώσει τη συνείδησή μας, την πίστη μας και την ιστορία μας, προσπαθώντας να προωθήσει τη ‘νέα τάξη πραγμάτων’. Όταν όμως πρόκειται για λεφτά κανείς δεν αντιστέκεται. Όλοι ποζάρουν χαμογελώντας για μια φωτογραφία.
Πάντως, τέτοιες φοροαπαλλαγές και ενέσεις ρευστού προς την Εκκλησία είναι αν μη τι άλλο προκλητικές, ειδικά σε μια περίοδο που τα νοικοκυριά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις βιώνουν καθημερινά την ακρίβεια και την αβεβαιότητα. Είναι τουλάχιστον άδικο η Εκκλησία να τυγχάνει τέτοιας προνομιακής μεταχείρισης όταν το ποίμνιο στενάζει οικονομικά. Παρόλα αυτά, εξακολουθεί να δίνει από το υστέρημά του υπέρ του ναού της ενορίας. Θα μπορούσαμε λοιπόν να είμαστε πιο σφιχτοχέρηδες όταν αντικρίζουμε δίσκους να περιφέρονται εντός του ναού κατά τη διάρκεια της λειτουργίας. Ο ήχος και μόνο των κερμάτων που κουδουνίζουν, αποσπά την προσοχή από του ευαγγελίου το ανάγνωσμα…

Άρτος και θεάματα

Ο προβληματισμός τέθηκε αρκετά εύστοχα αλλά παρόλο που αφορούσε μόνο την Αθήνα μπορεί άνετα να γενικευτεί. Τώρα που φουντώνουν οι ζέστες, μαζί τους κι οι πυρκαγιές – άλλη πονεμένη ιστορία, αυξάνεται θεαματικά ο αριθμός των πραγματοποιούμενων ανά την επικράτεια «πολιτιστικών εκδηλώσεων». Εντός εισαγωγικών βέβαια γιατί δεν μπορώ να θεωρήσω, δεν μπορεί να θεωρηθεί, ως πολιτισμός το πλήθος των εκδηλώσεων σε πόλεις και χωριά όπου θα προσκληθούν άτομα χαμηλής καλλιτεχνικής αξίας να ερμηνεύσουν τα δικά τους παρατράγουδα, το ακροατήριο θα καταναλώσει άφθονες ποσότητες κρέατος και αλκοόλ, οι πλανόδιοι έμποροι θα στήσουν τους πάγκους τους για ένα ακόμα όργιο αισχροκέρδειας και φοροδιαφυγής, οι παπάδες της ενορίας θα βγουν στη γύρα μπας και μαζέψουν κανένα φράγκο, όπως και πέρυσι, από το αλαλάζον πλήθος υπέρ της αποκαταστάσεως του ιερού ναού της περιοχής και οι φωσφορίζοντες χωροφύλακες θα την έχουν στημένη στις στροφές τις εθνικής προς ενίσχυση του κρατικού κορβανά. Με μια πιο αστική έκφραση και προσεγγιστικά, είναι αυτό που ονομάζουμε ‘θρησκευτική εμποροπανήγυρις’. Στο τέλος της βραδιάς θα κάνουμε και το σταυρό μας.
Και η Αθήνα βέβαια δεν πάει πίσω παρόλο που εκεί ο φολκλορισμός δεν έχει δείξει ακόμα τα δόντια του. Θα γεμίσουν οι πλατείες και τα πάρκα από ξύλινες εξέδρες όπου ένα πεπερασμένος αριθμός καλλιτεχνών θα ανακυκλώνεται κάθε βράδυ προς τέρψη του κοινού. Φυσικά τίποτα δε γίνεται με το αζημίωτο ούτε στην πρωτεύουσα, ούτε πουθενά. Πάρα πολλά θα είναι και φέτος τα χρήματα που θα βγουν από τα ταμεία των διοργανωτών δήμων και νομαρχιών και θα καταλήξουν στις τσέπες των αοιδών και των επιτελείων τους. Από τον άρτο και τα θεάματα της αρχαίας Ρώμης, στο γουρουνόπουλο και τα τσιφτετέλια της σύγχρονης Ελλάδας.
Να ξεχνάμε, να γελάμε, για να λεμ’ πως δεν πεινάμε δηλαδή. Δεν είναι κακό. Όμως που και που να σκεφτόμαστε πως όλα αυτά τα χρήματα που σπαταλώνται στο όνομα του (δύσμοιρου) πολιτισμού θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά για να φτιαχτεί κανένα πεζοδρόμιο, να φυτευτεί καμία πλατεία, να πληρωθούν τίποτα συμβασιούχοι στους δήμους και τις νομαρχίες που δικαιούνται κι αυτοί να χαρούν λίγο το καλοκαίρι. Ίσως μερικοί εξαιτίας της αδημονίας τους για τα καλοκαιρινά πανηγύρια να χαρακτηρίσουν ως λαϊκίζουσα τη θέση αυτή, όμως σκεπτόμενοι οικονομικά, όπως επιβάλλεται στους χαλεπούς αυτούς καιρούς, θα παίρναμε τις αποφάσεις μας έχοντας ως κριτήρια την ιεράρχηση των αναγκών και το κόστος ευκαιρίας. Χάνουμε κάτι για να κερδίσουμε κάτι άλλο. Δεν θα πάθουμε τίποτα αν μείνουμε για ένα ή δύο καλοκαίρια χωρίς υπαίθρια σκυλάδικα. Εκτός κι αν ιεραρχούμε τις λίγες θερινές νύχτες κραιπάλης και κακογουστιάς υψηλότερα από ότι ιεραρχούμε την ποιότητα ζωής. Σε αυτήν την περίπτωση, με συγχωρείτε για την ενόχληση…

Υ.Γ: Στην Ελλάδα δεν ζούμε μόνοι μας. Φιλοξενούμε και έναν αριθμό οικονομικών και πολιτικών μεταναστών που κερδίζουν το ψωμί τους στη χώρα μας, πλάι σε μας και μαζί μας, οι οποίοι έχουν κάθε δικαίωμα να παρακολουθούν τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν. Συνεπώς είναι πολύ ενδιαφέρουσα η πρόταση για προβολή υπέρτιτλων στις γλώσσες των κύριων μειονοτήτων σε όλες τις θεατρικές παραστάσεις που θα πραγματοποιηθούν. Αν βέβαια ενδιαφερόμαστε για την ανάδειξη και τη διάδοση του (πραγματικού) ελληνικού πολιτισμού. Ειδικά στον πολιτισμό, οι αποκλεισμοί πρέπει να εκλείψουν.

Κινέζικα κουτιά

Με αφορμή την επικείμενη παρουσίαση του βιβλίου ‘Κινέζικα Κουτιά’ της Σώτης Τριανταφύλλου στη βιβλιοθήκη της Αμαλιάδας, ήρθαν στο μυαλό μου τα κουτιά που κάθε τόσο βλέπω να ξεφορτώνουν οι ιδιοκτήτες των κινέζικων καταστημάτων ένδυσης και υπόδησης τα οποία, κατά το κοινώς λεγόμενο, ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, όχι μόνο στις δύο μεγάλες πόλεις του νομού μας, αλλά και σε αρκετά χωριά πλέον.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα κινέζικα καταστήματα έρχονται για να καλύψουν κάποιες ανάγκες, αυτές σε ένδυση και υπόδηση, ανάγκες εκ των βασικών στον αστικό τρόπο ζωής μας. Ωστόσο, πιο ακριβές θα ήταν να πούμε πως οι Κινέζοι μικροεπιχειρηματίες έρχονται να καλύψουν τις ανάγκες των Ελλήνων σε φτηνή ένδυση και η αυξανόμενη τάση εμφάνισης κινέζικων καταστημάτων είναι επακόλουθο της αυξανόμενης ανάγκης που έχουν για χρήματα ολοένα και περισσότεροι Έλληνες. Με άλλα λόγια, δεν μας φτάνουν. Έτσι λοιπόν, στην εποχή της νέας διακυβέρνησης, η κομμουνιστική Κίνα προσφέρει απλόχερα χείρα βοηθείας προκειμένου να μη μένουν ρακένδυτοι οι νοικοκυραίοι που στήριξαν την «πολιτική αλλαγή».
Το λυπηρό βέβαια είναι πως πολλοί το θεωρούν κατόρθωμα και χαίρονται που μπορούν και αγοράζουν ρούχα με δύο, τρία ή τέσσερα ευρώ. Μάλλον κατάντια είναι παρά κατόρθωμα. Και το χειρότερο είναι πως δεν φταίμε εμείς για αυτήν την κατάντια, δεν το διαλέξαμε, αλλά μας οδήγησαν στο σημείο να καλύπτουμε τις ενδυματολογικές μας ανάγκες με προϊόντα κακής ποιότητας και σε εξευτελιστικές τιμές. Ας μη χαιρόμαστε λοιπόν και ας προβληματιστούμε γιατί στην ευρωπαϊκή μας χώρα ένας μέσος μισθός ή μια μέση σύνταξη δεν αρκεί για καλύψουμε αξιοπρεπώς τις βασικές μας ανάγκες. Ή για να το θέσω με λίγο χιούμορ, γιατί στο τέλος του μισθού περισσεύει τόσος πολύς μήνας;
Κάποτε την πρωτοκαθεδρία στην ένδυση των κατώτερων οικονομικών στρωμάτων την είχαν οι λαϊκές αγορές. Στις μέρες μας, τα ράφια των κινέζικων έχουν τιμές χαμηλότερες από τους πάγκους των λαϊκών αγορών και προσελκύουν πελατεία όχι μόνο από τα κατώτερα αλλά και από τα μέσα εισοδήματα. Θα βρεθούν μερικοί που αυτό το φαινόμενο θα το ονομάσουν ελεύθερο ανταγωνισμό. Αν και οικονομολόγος, εγώ θα το ονομάσω ελεύθερη πτώση. Σε τελική ανάλυση, αν η οικονομία μας πήγαινε τόσο καλά, θα δειπνούσαμε σε κινέζικα εστιατόρια, δεν θα ψωνίζαμε από τα κινέζικα…

Artwork


Οι τοίχοι του καφενείου ντύθηκαν με πίνακες που μας χαλαρώνουν όταν ο ήλιος ταξιδέυει πάνω απο τα κεφάλια μας και μας κρατούν συντροφιά όταν το φεγγάρι κάνει την εμφάνισή του. Στον πίνακα του Francesco Clemente οι συσχετισμοί αλλάζουν, καιρός να αλλάξουν και στην πραγματικότητα. Στο βάθος ακούγονται μουσικές που έρχονται από όλες τις γωνιές του κόσμου και μας καλούν να πάμε σ' αυτές. Δεν είναι ώρα για καλά παιδιά...

Ιδέες και λόγια

Πήρε το μάτι μου, σε ένα εγχειρίδιο Δημόσιας Οικονομικής, μια φράση ενός παλιού αμερικανού πολιτικού, του Henry Clay, ηγέτη ενός εκ των μεγάλων κομμάτων των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Είχε δηλώσει ο Clay, ως αρχηγός κόμματος, πως τον ενδιαφέρει περισσότερο να είναι σωστός, παρά να κυβερνήσει. Δε γνωρίζω βέβαια τις αντιδράσεις του κόσμου και του Τύπου σε αυτήν τη δήλωση, παρουσιάζει ωστόσο εξαιρετικό ενδιαφέρον μια αναγωγή στο παρόν.
Ασφαλώς για να κάνει μια τέτοια δήλωση ο αρχηγός ενός κόμματος εξουσίας, πρέπει να συντρέχουν αρκετές προϋποθέσεις. Πρέπει καταρχάς η ιδεολογία να βρίσκεται ψηλά στην ιεράρχηση των αξιών του. Πρέπει να πιστεύει πως οι ψηφοφόροι δεν είναι απλά ένα άθροισμα ψήφων, αλλά ένα ζωντανό και δυναμικό ακροατήριο αποτελούμενο απο σκεπτόμενα μέλη για τα οποία η ιδεολογία παίζει επίσης σημαίνοντα ρόλο. Πρέπει να τολμά να αναδεικνύει και να τονίζει τις διαχωριστικές γραμμές με τα υπόλοιπα κόμματα ακόμα κι αν αυτό του στερήσει μερικές ψήφους στην απολιτίκ εποχή που ζούμε. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι απλά αν η δουλειά θα γίνει καλύτερα, αλλά αν θα γίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Εν ολίγοις, πρέπει να μην θεωρεί την εξουσία αυτοσκοπό.
Δυστυχώς όμως ο Clay είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει μιμητές στη σημερινή εποχή. Οι κυβερνώντες ενδιαφέρονται μόνο να γαντζωθούν στις καρέκλες τους και η αντιπολίτευση να επιστρέψει ή να κατακτήσει επιτέλους την εξουσία. Με κάθε τρόπο. Στην αντιπολιτευτική ρητορική η ιδεολογία είναι παραγκωνισμένη και η όποια αναφορά γίνεται για τους τύπους. Το ζούμε και στην Ελλάδα όπου μάλλον δεν έχει σημασία ποιός είσαι αλλά σε ποιά καρέκλα κάθεσαι. Χαρακτηριστικό και πρόσφατο παράδειγμα οι κινητοποιήσεις στο χώρο της εκπαίδευσης, όπου μεγάλος λόγος γίνεται για το ενδεχόμενο οι καταλήψεις να είναι υποκινούμενες. Η θέση της αντιπολίτευσης είναι πως οι μαθητές δεν υποκινούνται. Τώρα, ποιό κόμμα βρίσκεται στην αντιπολίτευση δεν έχει σημασία. Η θέση της μειοψηφίας είναι διαχρονικά η ίδια.
Κι όμως, αν η ιδεολογία έβρισκε τη θέση που της αξίζει στην πολιτική αντιπαράθεση θα ήταν εξόχως ωφέλιμο για το δημόσιο διάλογο, τους πολίτες, οι οποίοι καλούνται να επιλέξουν αυτούς που θα κυβερνήσουν και τελικά, για τα ίδια τα κόμματα. Κάτι τέτοιο όμως δε φαίνεται να συμβαίνει. Συστηματικά καλλιεργείται ένα κλίμα ταύτισης των δύο κομμάτων εξουσίας το οποίο βολεύει αρκετούς, εντός και εκτός των κομμάτων εξουσίας. Η λογική του ''τι Πλαστήρας, τι Παπάγος'' τείνει δυστυχώς να εδραιωθεί για τα καλά στη συνείδηση του μέσου Έλληνα πολίτη. Θα περίμενε κανείς απο την αντιπολίτευση να προσπαθεί να πείσει τους πολίτες περί του αντιθέτου. Όμως οι κατ' ευφημισμόν πολιτικοί καβγάδες στα τηλεπαράθυρα και στη Βουλή περιορίζονται σε θέματα όπως ο αριθμός των δόσεων του τάδε επιδόματος ή η τιμή πώλησης των μετοχών της δείνα δημόσιας επιχείρησης. Μα δεν τους ζήτησε κανείς να παριστάνουν τους χρηματιστές. Περιμένουμε εναγωνίως να ακούσουμε τις πραγματικές και ξεκάθαρες απόψεις τους για μια σειρά απο θέματα τα οποία καθορίζουν την ταυτότητά μας ως κοινωνία και ταυτόχρονα χαράσσουν τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των δύο πόλων εξουσίας, π.χ. για τις σχέσεις κράτους - εκκλησίας, το περιβάλλον, την αγορά εργασίας. Μάλλον άδικα θα περιμένουμε όμως. Ατολμία, ακινησία, προσμονή για την εξουσία κι εμείς κοντεύουμε να κοιμηθούμε. Το πολιτικό κόστος θα ήταν τεράστιο σε κάθε άλλη περίπτωση, έτσι όμως όλοι βολεύονται. Εμείς θα την πέσουμε για τον ύπνο του δικαίου και αυτοί δεν θα έχουν τύψεις επειδή έκαναν την εξουσία αυτοσκοπό...
Πάντως για την ιστορία να σημειώσω πως ο Henry Clay δεν κατάφερε να εκλεγεί ποτέ πρόεδρος των ΗΠΑ. Τουλάχιστον προσπάθησε δυο φορές. Μία του κουβέντα όμως ήταν αρκετή για να του χαρίσει μια θέση στην Ιστορία. Αρκετοί άλλοι κυβέρνησαν επί χρόνια αλλά ούτε που θέλουμε να τους θυμόμαστε...

Νεκρός ετών τριαντα τριών

Έγινε και φέτος το μνημόσυνο. Κοινός τόπος συνάντησης των επιταφίων η αμερικάνικη πρεσβεία. Όπως κάθε χρόνο, τους τα ψάλλανε και τα σπάσανε. Όπως κάθε χρόνο, το μήνυμα ειπωθηκε αλλά δεν παραδόθηκε. Έχουν περάσει τριάντα τρία χρόνια απο την εξέγερση των φοιτητών ενάντια στη χούντα. Ποιοί όμως παίρνουν μέρος στην πορεία μνήμης; Μερικές απο τις χιλιάδες των ανθρώπων που θέλουν να δείξουν ότι είναι αντίθετοι με τις πολιτικές που ακολουθεί η κυβέρνησή μας, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και πάει λέγοντας. Είναι απόλυτα σεβαστό, δεν μπορούν όλοι να συμφωνούν με τις πολιτικές τους. Το ξέρουν και οι ίδιες οι κυβερνήσεις. Διατηρούν όμως την ικανότητά τους, τριάντα τρία χρόνια μετά να κάνουν του κεφαλιού τους ανεξάρτητα ποιοί και πόσοι διαφωνούν, βλέπε για παράδειγμα το ασφαλιστικό, το εκπαιδευτικό, τους συμβασιούχους, τις ιδιωτικοποιήσεις. Όταν λοιπόν ο "νεκρός" κλείσει τα τριάντα τέσσερα, είναι καλό να αναρωτηθούμε αν με τη συμμετοχή μας σε μια ακόμα πορεία έχουμε παραδώσει επιτυχώς το μήνυμα, αν έχουμε εκπληρώσει το καθήκον μας απέναντι σε αυτούς που αγωνίστηκαν, αν κάποιο σύνθημα έγινε επιχείρημα και πράξη.
Στην πορεία μνήμης παίρνουν μέρος νέοι. Άλλοι για το χαβαλέ, άλλοι επειδή έτσι πρόσταξε η οργάνωση νεολαίας στην οποία είναι γραμμένοι, άλλοι απλώς για να αποτίσουν το δικό τους φόρο τιμής στους αγωνιστές κι άλλοι για να μπορέσουν να νιώσουν εκείνα τα συναισθήματα του δέους, της ευγνωμοσύνης και της μελαγχολίας ίσως, για τη νεολαία που κάποτε αντισταθηκε μαζικά, συνωμοτικά και αποφασιστικά για ένα κοινό σκοπό.
Στην πορεία μνήμης όμως παίρνουν μέρος και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Οι γονείς μας που στα χρόνια της δικτατορίας ήταν οι νέοι που αντιστάθηκαν και πάλεψαν για το ψωμί, την παιδεία και την ελευθερία. Είναι η γενιά του Πολυτεχνείου που ηγείται της σημερινής κοινωνίας, μια γενιά όμως που γέρασε και σε λίγο βγαίνει στη σύνταξη. Η γενιά που μοίρασε τη μεταπολιτευτική πίτα και τελευταία το έχει ρίξει στο Χρηματιστήριο. Αναρωτιέμαι τι να σκέφτονται όλοι αυτοί που με το δικό τους τρόπο αντιστάθηκαν τότε, σε κάθε επέτειο εκείνης της εξέγερσης. Λογικά θα αναπολούν τις στιγμές τις έντασης και του αγώνα. Ίσως να καταλαμβάνονται απο το αίσθημα της αυτοϊκανοποίησης και του αυτοθαυμασμου που έγραψαν την αρχή του τέλους της δικτατορίας. Μέσα σε όλα αυτά, να υπάρχουν άραγε στιγμές που η γενιά του Πολυτεχνείου κάνει την αυτοκριτική της για την κοινωνία που έφτιαξε σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και που τώρα ετοιμάζεται να την παραδώσει στη δική μας γενιά;
Οι νέοι του 1973 κατάφεραν να δουν το όνειρό τους για τη δημοκρατία να γίνεται πράξη μέσα απο τον αγώνα τους. Πήραν τα ηνία της ελληνικής κοινωνίας στα χέρια τους πιστεύοντας πως το δικαίωμα για ψωμί, παιδεία και ελευθερία είχε κατακτηθεί και ήταν προσιτό για όλους. Μεσήλικες όμως, τρίαντα τρία χρόνια μετά, καλούν τη σημερινή νεολαία να αγωνιστεί για ένα καλύτερο αύριο. Οι νέοι του 1973 είναι αναμφίβολα πιο πάνω απο εμάς. Οι μεσήλικες του 2006 όμως, πρεπει να παραδεχτουν πως ολα αυτα τα χρονια που μεσολάβησαν, το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία δεν μοιράστηκαν δίκαια. Το Νοέμβρη του 1973 οι νέοι κέρδισαν μια μάχη, όμως η σημερινή πραγματικότητα δείχνει πως ο αγώνας δεν συνεχίστηκε μέχρι τέλους και μόνο οι ίδιοι μπορούν να μας εξηγήσουν το γιατι. Να μας πουν γιατι οι περισσότεροι απο αυτούς προτίμησαν να αποτραβηχουν, να βολευτουν, γιατι επιτρέπουν και συμβάλλουν στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας τόσο μακριά απο αυτήν που οραματιστηκαν, γιατί το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία δεν φτάνουν για όλους, γιατι πολλοι απο αυτούς επιμένουν να εξαργυρώνουν τους αγώνες τους ως καριερίστες της πολιτικής σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο.
Τώρα την σκυτάλη την παίρνουμε εμείς. Εμείς που πρέπει να εργαστούμε κάτω απο συνθήκες "εργασιακου μεσαίωνα" για να μπορεσουμε να στηρίξουμε το σαθρό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που μας κληροδοτούν, έτσι ώστε η γενιά του Πολυτεχνείου να μπορεί να απολαμβάνει απερίσπαστη τις συντάξεις και την περίθαλψή της. Εμεις που μάθαμε γράμματα και σπουδάζουμε εγκλωβισμένοι στο απαράδεκτο εκπαιδευτικό σύστημα που οι ίδιοι έφτιαξαν για εμάς. Εμείς που τώρα πρεπει να αγωνιστουμε με το δικό μας τροπο, όχι απεναντι απο τανκς, για να κατακτησουμε το δικό μας καλυτερο αυριο, τη δικη μας δικαιοτερη κοινωνια για την οποια πολλοι συνομηλικοι μας αγωνιστηκαν πριν απο τριαντα τρια χρονια, αλλα μεσηλικες πια, ξερουν πως δεν καταφεραν να μας την προσφέρουν.
Ετσι λοιπον, αξιέπαινοι νέοι του 1973, την επομενη φορα που θα σας καλεσουν σε καποιο τοπικο καναλι του νομού μας για να μιλησετε για την εξεγερση της νεολαιας απεναντι στη χουντα, εσας τους ίδιους θα καλουν καθε χρόνο, ας κανετε πρωτα την αυτοκριτικη σας για την κοινωνια που φτιαξατε όλα αυτα τα χρόνια, προτου αρχισετε παλι τις διδαχες προς τη δικη μας γενια και τη διαφημιση της συμμετοχης σας στα γεγονοτα του Πολυτεχνειου, εχοντας στο πισω μερος του μυαλου σας τη συγκομιδη ψηφων στις επομενες εκλογες. Αν μας καλειτε να αγωνιστουμε για κατι, αυτο ειναι η αδικια της κοινωνιας που μας κληροδοτειτε, ειναι σαν να ομολογειτε πως δεν καταφερατε να φτιαξετε τον κοσμο που οραματιστηκατε.
Δωσατε το πιο φωτεινο και αθανατο παραδειγμα το Νοεμβρη του 1973 και αν η κριτικη αυτη, έτσι οπως την διατυπωνει ένας νέος του 2006 σας φαινεται λιγακι σκληρη, ειναι γιατι ειχαμε καλλιεργησει υψηλοτερες προσδοκιες απο τη δικη σας γενια. Να ειστε σιγουροι πως οποτε κριθει απαραιτητο, οι σημερινοι νεοι θα μιμηθουν το παραδειγμα σας και θα αγωνιστουν και αυτοι. Στην επομενη τηλεοπτικη εκπομπη λοιπον, μην προσπαθησετε να εξαργυρωσετε τον αγωνα σας, κανετε την αυτοκριτικη σας για το πως διαχειριστηκατε τις κατακτησεις σας και δεχτειτε καλοπιστα αυτην εδω την κριτικη ως δειγμα γραφης μιας νεολαιας που ειναι ετοιμη να αμφισβητησει τους παντες, ακομα κι εσας, και να αγωνιστει για τις δικες τις κατακτησεις, οπως κανατε κι εσεις τριάντα τρία χρόνια πριν.