Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

Νεκρός ετών τριαντα τριών

Έγινε και φέτος το μνημόσυνο. Κοινός τόπος συνάντησης των επιταφίων η αμερικάνικη πρεσβεία. Όπως κάθε χρόνο, τους τα ψάλλανε και τα σπάσανε. Όπως κάθε χρόνο, το μήνυμα ειπωθηκε αλλά δεν παραδόθηκε. Έχουν περάσει τριάντα τρία χρόνια απο την εξέγερση των φοιτητών ενάντια στη χούντα. Ποιοί όμως παίρνουν μέρος στην πορεία μνήμης; Μερικές απο τις χιλιάδες των ανθρώπων που θέλουν να δείξουν ότι είναι αντίθετοι με τις πολιτικές που ακολουθεί η κυβέρνησή μας, οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και πάει λέγοντας. Είναι απόλυτα σεβαστό, δεν μπορούν όλοι να συμφωνούν με τις πολιτικές τους. Το ξέρουν και οι ίδιες οι κυβερνήσεις. Διατηρούν όμως την ικανότητά τους, τριάντα τρία χρόνια μετά να κάνουν του κεφαλιού τους ανεξάρτητα ποιοί και πόσοι διαφωνούν, βλέπε για παράδειγμα το ασφαλιστικό, το εκπαιδευτικό, τους συμβασιούχους, τις ιδιωτικοποιήσεις. Όταν λοιπόν ο "νεκρός" κλείσει τα τριάντα τέσσερα, είναι καλό να αναρωτηθούμε αν με τη συμμετοχή μας σε μια ακόμα πορεία έχουμε παραδώσει επιτυχώς το μήνυμα, αν έχουμε εκπληρώσει το καθήκον μας απέναντι σε αυτούς που αγωνίστηκαν, αν κάποιο σύνθημα έγινε επιχείρημα και πράξη.
Στην πορεία μνήμης παίρνουν μέρος νέοι. Άλλοι για το χαβαλέ, άλλοι επειδή έτσι πρόσταξε η οργάνωση νεολαίας στην οποία είναι γραμμένοι, άλλοι απλώς για να αποτίσουν το δικό τους φόρο τιμής στους αγωνιστές κι άλλοι για να μπορέσουν να νιώσουν εκείνα τα συναισθήματα του δέους, της ευγνωμοσύνης και της μελαγχολίας ίσως, για τη νεολαία που κάποτε αντισταθηκε μαζικά, συνωμοτικά και αποφασιστικά για ένα κοινό σκοπό.
Στην πορεία μνήμης όμως παίρνουν μέρος και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Οι γονείς μας που στα χρόνια της δικτατορίας ήταν οι νέοι που αντιστάθηκαν και πάλεψαν για το ψωμί, την παιδεία και την ελευθερία. Είναι η γενιά του Πολυτεχνείου που ηγείται της σημερινής κοινωνίας, μια γενιά όμως που γέρασε και σε λίγο βγαίνει στη σύνταξη. Η γενιά που μοίρασε τη μεταπολιτευτική πίτα και τελευταία το έχει ρίξει στο Χρηματιστήριο. Αναρωτιέμαι τι να σκέφτονται όλοι αυτοί που με το δικό τους τρόπο αντιστάθηκαν τότε, σε κάθε επέτειο εκείνης της εξέγερσης. Λογικά θα αναπολούν τις στιγμές τις έντασης και του αγώνα. Ίσως να καταλαμβάνονται απο το αίσθημα της αυτοϊκανοποίησης και του αυτοθαυμασμου που έγραψαν την αρχή του τέλους της δικτατορίας. Μέσα σε όλα αυτά, να υπάρχουν άραγε στιγμές που η γενιά του Πολυτεχνείου κάνει την αυτοκριτική της για την κοινωνία που έφτιαξε σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και που τώρα ετοιμάζεται να την παραδώσει στη δική μας γενιά;
Οι νέοι του 1973 κατάφεραν να δουν το όνειρό τους για τη δημοκρατία να γίνεται πράξη μέσα απο τον αγώνα τους. Πήραν τα ηνία της ελληνικής κοινωνίας στα χέρια τους πιστεύοντας πως το δικαίωμα για ψωμί, παιδεία και ελευθερία είχε κατακτηθεί και ήταν προσιτό για όλους. Μεσήλικες όμως, τρίαντα τρία χρόνια μετά, καλούν τη σημερινή νεολαία να αγωνιστεί για ένα καλύτερο αύριο. Οι νέοι του 1973 είναι αναμφίβολα πιο πάνω απο εμάς. Οι μεσήλικες του 2006 όμως, πρεπει να παραδεχτουν πως ολα αυτα τα χρονια που μεσολάβησαν, το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία δεν μοιράστηκαν δίκαια. Το Νοέμβρη του 1973 οι νέοι κέρδισαν μια μάχη, όμως η σημερινή πραγματικότητα δείχνει πως ο αγώνας δεν συνεχίστηκε μέχρι τέλους και μόνο οι ίδιοι μπορούν να μας εξηγήσουν το γιατι. Να μας πουν γιατι οι περισσότεροι απο αυτούς προτίμησαν να αποτραβηχουν, να βολευτουν, γιατι επιτρέπουν και συμβάλλουν στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας τόσο μακριά απο αυτήν που οραματιστηκαν, γιατί το ψωμί, η παιδεία και η ελευθερία δεν φτάνουν για όλους, γιατι πολλοι απο αυτούς επιμένουν να εξαργυρώνουν τους αγώνες τους ως καριερίστες της πολιτικής σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο.
Τώρα την σκυτάλη την παίρνουμε εμείς. Εμείς που πρέπει να εργαστούμε κάτω απο συνθήκες "εργασιακου μεσαίωνα" για να μπορεσουμε να στηρίξουμε το σαθρό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που μας κληροδοτούν, έτσι ώστε η γενιά του Πολυτεχνείου να μπορεί να απολαμβάνει απερίσπαστη τις συντάξεις και την περίθαλψή της. Εμεις που μάθαμε γράμματα και σπουδάζουμε εγκλωβισμένοι στο απαράδεκτο εκπαιδευτικό σύστημα που οι ίδιοι έφτιαξαν για εμάς. Εμείς που τώρα πρεπει να αγωνιστουμε με το δικό μας τροπο, όχι απεναντι απο τανκς, για να κατακτησουμε το δικό μας καλυτερο αυριο, τη δικη μας δικαιοτερη κοινωνια για την οποια πολλοι συνομηλικοι μας αγωνιστηκαν πριν απο τριαντα τρια χρονια, αλλα μεσηλικες πια, ξερουν πως δεν καταφεραν να μας την προσφέρουν.
Ετσι λοιπον, αξιέπαινοι νέοι του 1973, την επομενη φορα που θα σας καλεσουν σε καποιο τοπικο καναλι του νομού μας για να μιλησετε για την εξεγερση της νεολαιας απεναντι στη χουντα, εσας τους ίδιους θα καλουν καθε χρόνο, ας κανετε πρωτα την αυτοκριτικη σας για την κοινωνια που φτιαξατε όλα αυτα τα χρόνια, προτου αρχισετε παλι τις διδαχες προς τη δικη μας γενια και τη διαφημιση της συμμετοχης σας στα γεγονοτα του Πολυτεχνειου, εχοντας στο πισω μερος του μυαλου σας τη συγκομιδη ψηφων στις επομενες εκλογες. Αν μας καλειτε να αγωνιστουμε για κατι, αυτο ειναι η αδικια της κοινωνιας που μας κληροδοτειτε, ειναι σαν να ομολογειτε πως δεν καταφερατε να φτιαξετε τον κοσμο που οραματιστηκατε.
Δωσατε το πιο φωτεινο και αθανατο παραδειγμα το Νοεμβρη του 1973 και αν η κριτικη αυτη, έτσι οπως την διατυπωνει ένας νέος του 2006 σας φαινεται λιγακι σκληρη, ειναι γιατι ειχαμε καλλιεργησει υψηλοτερες προσδοκιες απο τη δικη σας γενια. Να ειστε σιγουροι πως οποτε κριθει απαραιτητο, οι σημερινοι νεοι θα μιμηθουν το παραδειγμα σας και θα αγωνιστουν και αυτοι. Στην επομενη τηλεοπτικη εκπομπη λοιπον, μην προσπαθησετε να εξαργυρωσετε τον αγωνα σας, κανετε την αυτοκριτικη σας για το πως διαχειριστηκατε τις κατακτησεις σας και δεχτειτε καλοπιστα αυτην εδω την κριτικη ως δειγμα γραφης μιας νεολαιας που ειναι ετοιμη να αμφισβητησει τους παντες, ακομα κι εσας, και να αγωνιστει για τις δικες τις κατακτησεις, οπως κανατε κι εσεις τριάντα τρία χρόνια πριν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου