Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

Κινέζικα κουτιά

Με αφορμή την επικείμενη παρουσίαση του βιβλίου ‘Κινέζικα Κουτιά’ της Σώτης Τριανταφύλλου στη βιβλιοθήκη της Αμαλιάδας, ήρθαν στο μυαλό μου τα κουτιά που κάθε τόσο βλέπω να ξεφορτώνουν οι ιδιοκτήτες των κινέζικων καταστημάτων ένδυσης και υπόδησης τα οποία, κατά το κοινώς λεγόμενο, ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, όχι μόνο στις δύο μεγάλες πόλεις του νομού μας, αλλά και σε αρκετά χωριά πλέον.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα κινέζικα καταστήματα έρχονται για να καλύψουν κάποιες ανάγκες, αυτές σε ένδυση και υπόδηση, ανάγκες εκ των βασικών στον αστικό τρόπο ζωής μας. Ωστόσο, πιο ακριβές θα ήταν να πούμε πως οι Κινέζοι μικροεπιχειρηματίες έρχονται να καλύψουν τις ανάγκες των Ελλήνων σε φτηνή ένδυση και η αυξανόμενη τάση εμφάνισης κινέζικων καταστημάτων είναι επακόλουθο της αυξανόμενης ανάγκης που έχουν για χρήματα ολοένα και περισσότεροι Έλληνες. Με άλλα λόγια, δεν μας φτάνουν. Έτσι λοιπόν, στην εποχή της νέας διακυβέρνησης, η κομμουνιστική Κίνα προσφέρει απλόχερα χείρα βοηθείας προκειμένου να μη μένουν ρακένδυτοι οι νοικοκυραίοι που στήριξαν την «πολιτική αλλαγή».
Το λυπηρό βέβαια είναι πως πολλοί το θεωρούν κατόρθωμα και χαίρονται που μπορούν και αγοράζουν ρούχα με δύο, τρία ή τέσσερα ευρώ. Μάλλον κατάντια είναι παρά κατόρθωμα. Και το χειρότερο είναι πως δεν φταίμε εμείς για αυτήν την κατάντια, δεν το διαλέξαμε, αλλά μας οδήγησαν στο σημείο να καλύπτουμε τις ενδυματολογικές μας ανάγκες με προϊόντα κακής ποιότητας και σε εξευτελιστικές τιμές. Ας μη χαιρόμαστε λοιπόν και ας προβληματιστούμε γιατί στην ευρωπαϊκή μας χώρα ένας μέσος μισθός ή μια μέση σύνταξη δεν αρκεί για καλύψουμε αξιοπρεπώς τις βασικές μας ανάγκες. Ή για να το θέσω με λίγο χιούμορ, γιατί στο τέλος του μισθού περισσεύει τόσος πολύς μήνας;
Κάποτε την πρωτοκαθεδρία στην ένδυση των κατώτερων οικονομικών στρωμάτων την είχαν οι λαϊκές αγορές. Στις μέρες μας, τα ράφια των κινέζικων έχουν τιμές χαμηλότερες από τους πάγκους των λαϊκών αγορών και προσελκύουν πελατεία όχι μόνο από τα κατώτερα αλλά και από τα μέσα εισοδήματα. Θα βρεθούν μερικοί που αυτό το φαινόμενο θα το ονομάσουν ελεύθερο ανταγωνισμό. Αν και οικονομολόγος, εγώ θα το ονομάσω ελεύθερη πτώση. Σε τελική ανάλυση, αν η οικονομία μας πήγαινε τόσο καλά, θα δειπνούσαμε σε κινέζικα εστιατόρια, δεν θα ψωνίζαμε από τα κινέζικα…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου