Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2007

Άρτος και θεάματα

Ο προβληματισμός τέθηκε αρκετά εύστοχα αλλά παρόλο που αφορούσε μόνο την Αθήνα μπορεί άνετα να γενικευτεί. Τώρα που φουντώνουν οι ζέστες, μαζί τους κι οι πυρκαγιές – άλλη πονεμένη ιστορία, αυξάνεται θεαματικά ο αριθμός των πραγματοποιούμενων ανά την επικράτεια «πολιτιστικών εκδηλώσεων». Εντός εισαγωγικών βέβαια γιατί δεν μπορώ να θεωρήσω, δεν μπορεί να θεωρηθεί, ως πολιτισμός το πλήθος των εκδηλώσεων σε πόλεις και χωριά όπου θα προσκληθούν άτομα χαμηλής καλλιτεχνικής αξίας να ερμηνεύσουν τα δικά τους παρατράγουδα, το ακροατήριο θα καταναλώσει άφθονες ποσότητες κρέατος και αλκοόλ, οι πλανόδιοι έμποροι θα στήσουν τους πάγκους τους για ένα ακόμα όργιο αισχροκέρδειας και φοροδιαφυγής, οι παπάδες της ενορίας θα βγουν στη γύρα μπας και μαζέψουν κανένα φράγκο, όπως και πέρυσι, από το αλαλάζον πλήθος υπέρ της αποκαταστάσεως του ιερού ναού της περιοχής και οι φωσφορίζοντες χωροφύλακες θα την έχουν στημένη στις στροφές τις εθνικής προς ενίσχυση του κρατικού κορβανά. Με μια πιο αστική έκφραση και προσεγγιστικά, είναι αυτό που ονομάζουμε ‘θρησκευτική εμποροπανήγυρις’. Στο τέλος της βραδιάς θα κάνουμε και το σταυρό μας.
Και η Αθήνα βέβαια δεν πάει πίσω παρόλο που εκεί ο φολκλορισμός δεν έχει δείξει ακόμα τα δόντια του. Θα γεμίσουν οι πλατείες και τα πάρκα από ξύλινες εξέδρες όπου ένα πεπερασμένος αριθμός καλλιτεχνών θα ανακυκλώνεται κάθε βράδυ προς τέρψη του κοινού. Φυσικά τίποτα δε γίνεται με το αζημίωτο ούτε στην πρωτεύουσα, ούτε πουθενά. Πάρα πολλά θα είναι και φέτος τα χρήματα που θα βγουν από τα ταμεία των διοργανωτών δήμων και νομαρχιών και θα καταλήξουν στις τσέπες των αοιδών και των επιτελείων τους. Από τον άρτο και τα θεάματα της αρχαίας Ρώμης, στο γουρουνόπουλο και τα τσιφτετέλια της σύγχρονης Ελλάδας.
Να ξεχνάμε, να γελάμε, για να λεμ’ πως δεν πεινάμε δηλαδή. Δεν είναι κακό. Όμως που και που να σκεφτόμαστε πως όλα αυτά τα χρήματα που σπαταλώνται στο όνομα του (δύσμοιρου) πολιτισμού θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά για να φτιαχτεί κανένα πεζοδρόμιο, να φυτευτεί καμία πλατεία, να πληρωθούν τίποτα συμβασιούχοι στους δήμους και τις νομαρχίες που δικαιούνται κι αυτοί να χαρούν λίγο το καλοκαίρι. Ίσως μερικοί εξαιτίας της αδημονίας τους για τα καλοκαιρινά πανηγύρια να χαρακτηρίσουν ως λαϊκίζουσα τη θέση αυτή, όμως σκεπτόμενοι οικονομικά, όπως επιβάλλεται στους χαλεπούς αυτούς καιρούς, θα παίρναμε τις αποφάσεις μας έχοντας ως κριτήρια την ιεράρχηση των αναγκών και το κόστος ευκαιρίας. Χάνουμε κάτι για να κερδίσουμε κάτι άλλο. Δεν θα πάθουμε τίποτα αν μείνουμε για ένα ή δύο καλοκαίρια χωρίς υπαίθρια σκυλάδικα. Εκτός κι αν ιεραρχούμε τις λίγες θερινές νύχτες κραιπάλης και κακογουστιάς υψηλότερα από ότι ιεραρχούμε την ποιότητα ζωής. Σε αυτήν την περίπτωση, με συγχωρείτε για την ενόχληση…

Υ.Γ: Στην Ελλάδα δεν ζούμε μόνοι μας. Φιλοξενούμε και έναν αριθμό οικονομικών και πολιτικών μεταναστών που κερδίζουν το ψωμί τους στη χώρα μας, πλάι σε μας και μαζί μας, οι οποίοι έχουν κάθε δικαίωμα να παρακολουθούν τις πολιτιστικές εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν. Συνεπώς είναι πολύ ενδιαφέρουσα η πρόταση για προβολή υπέρτιτλων στις γλώσσες των κύριων μειονοτήτων σε όλες τις θεατρικές παραστάσεις που θα πραγματοποιηθούν. Αν βέβαια ενδιαφερόμαστε για την ανάδειξη και τη διάδοση του (πραγματικού) ελληνικού πολιτισμού. Ειδικά στον πολιτισμό, οι αποκλεισμοί πρέπει να εκλείψουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου