Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Άμβωνας - Αμφιθέατρο: 1 - 0


Διαβάζεις στο σχολείο για να πάρεις καλούς βαθμούς. Σπουδάζεις οικονομικές επιστήμες στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπου καταφέρνεις να αναγορευθείς σε μάστερ της επιστήμης αρχικά και αργότερα σε διδάκτωρ. Έχεις συνεπώς αποκτήσει μια καλή εικόνα της λειτουργίας των οικονομιών, αυτών των ρευστών και απρόβλεπτων συνόλων αλληλεξαρτήσεων μεταξύ ατόμων, αγορών και Κράτους. Γεμάτος ικανοποίηση που μπορείς και βγάζεις άκρη μέσα στο χάος αναλαμβάνεις να μεταλαμπαδεύσεις τις γνώσεις σου στους νέους ανθρώπους, να τους μυήσεις στον γοητευτικό κόσμο της επιστήμης σου. Πως τα φέρνει ο διάολος, οι συμπολίτες σου κρίνουν πως είσαι άξιος να γίνεις ο νούμερο ένα υπουργός τους. Υπουργός Οικονομίας, το φανταζόσουν ποτέ; Όλα όσα μάθαινες τόσα χρόνια, μπορείς πλέον να τα εφαρμόσεις για να βάλεις επιτέλους μια τάξη, μια ισορροπία, όπως αυτές για τις οποίες μας μιλάνε όλα τα πανεπιστημιακά εγχειρίδια.
Μαζί όμως έρχονται και τα δυσάρεστα. Βλέπεις, δεν είσαι ο πρώτος που περνά από αυτήν την καρέκλα. Κι άλλοι επιστήμονες έκατσαν επάνω της γεμάτοι προθυμία να λύσουν τα σημαντικότερα προβλήματα του τόπου. Κανείς όμως δεν κατάφερε να λύσει το αναθεματισμένο ασφαλιστικό. Σαν καυτή πατάτα, ο ένας υπουργός την κληροδοτούσε στον επόμενο. Χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά σου χέρια, πολλά έχουν δει τα μάτια σου μα αυτό σου φέρνει τρόμο, που λέει και το τραγούδι. Μια βραδυφλεγής βόμβα βρίσκεται επάνω στο πολυτελές γραφείο σου, δεν την άγγιξες την πρώτη σου τετραετία, μα τώρα δεν μπορείς πλέον να ακούς το τικ τακ. Σκέφτεσαι, συσκέπτεσαι, όπως ακριβώς έκαναν και οι προκάτοχοί σου, όμως όσο και να σπας το κεφάλι σου, λύση δεν μπορείς να βρεις κύριε υπουργέ της Οικονομίας μας. Δικαίως αναρωτιέσαι: "Τι να κάνω Θεέ μου;"
Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, ο Θεός συμμερίστηκε τον προβληματισμό σου και δια στόματος του μητροπολίτη Άνθιμου σου στέλνει την απάντησή του: "Προσευχήσου τέκνο μου". Εκεί που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, η νηστεία και η προσευχή μπορούν να δώσουν λύσεις. Κύριε υπουργέ, σήκω από την καρέκλα σου, κλείσε τον υπολογιστή σου και τα τηλέφωνά σου, παράτα τους ειδικούς επιστήμονες που σε πλαισιώνουν, αγνόησε τους κοινωνικούς εταίρους που συζητούν μαζί σου και τώρα αμέσως πέσε στα τέσσερα και προσευχήσου. Ο μητροπολίτης είπε πως μέσα από την προσευχή θα βρεθεί λύση για το ασφαλιστικό. Τσάμπα σπούδαζες τόσα χρόνια, τσάμπα κατέβηκες στην πολιτική για να υπηρετήσεις την κοινωνία των πολιτών, αφού τις απαντήσεις στα καυτά ερωτήματα μας τις προσφέρει η κοινωνία των μητροπολιτών. Τον επόμενο προϋπολογισμό του Κράτους θα τον παραλάβουμε, πλεονασματικό παρακαλώ, από το όρος Σινά...
Κι εγώ που τόσα χρόνια σπουδάζω κρατώντας ένα μικρό φαναράκι καθώς περιπλανιέμαι στα άδυτα της οικονομικής επιστήμης, απορώ αν πλέον θα πρέπει να προμηθεύομαι πανεπιστημιακά βιβλία ή φωνές του Κυρίου. Μερικές φορές πάντως, απορώ γιατί δεν έχω ακόμα μεταναστεύσει σε κάποια άλλη χώρα όπου οι προτάσεις οικονομικής, και όχι μόνο, πολιτικής δεν διατυπώνονται από άμβωνος...

2 σχόλια:

  1. Agapite file, otan fevgeis apo tin epistimi kai strefesai stin texni tou efiktou (tin politik nte!!), oxi mono sta 4 tha peseis na prosefxithis...akoma kai thriskeia mporei na allakseis!!Parepiptontos, oi koinonikoi etairoi pote den ekatsan na kanoun dialogo(mono fones, apeiles, ypokinoumenes antidraseis). Les kai to asfalistiko einai thema kommatikon fatrion..Ellas to megaleio sou!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω πως αναπόφευκτα μια μερίδα συναδέλφων μας θα στραφεί στην τέχνη του εφικτού, ακριβώς γιατί η δική μας φάρα μπορεί καλύτερα από κάθε άλλη να καταλάβει και να αναλύσει τους μηχανισμούς με τους οποίους κινείται ο κόσμος. Μαζί είχαμε συμφωνήσει πως είναι οι οικονομολόγοι που θέτουν σε βάθος χρόνου το γενικό πλαίσιο λειτουργίας των απανταχού συστημάτων, ή αν θες του Συστήματος.Τώρα όσον αφορά τους κοινωνικούς εταίρους, έχεις δίκιο. Κανείς δεν προέρχεται καλόπιστα στο τραπέζι του διαλόγου. Το λυπηρό είναι πως πολλές κοινωνικές ομάδες χρησιμοποιούν μικρά κόμματα ή συνδικαλιστικές παρατάξεις που πρόσκεινται στα μικρά κόμματα ως μοχλούς πίεσης για διατήρηση των κεκτημένων, διατήρηση της ανισότητας δηλαδή. Κανένα αίσθημα ευθύνης απέναντι σε άλλες κοινωνικές ομάδες και ακόμα χειρότερα, απέναντι στις επερχόμενες γενιές, στα παιδιά τους δηλαδή. Ιδού ο ριζοσπαστισμός τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή