Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2007

Πρωταγωνιστής

Στους τελευταίους "Πρωταγωνιστές" του Σταύρου Θεοδωράκη (06/11/2007) γνωρίσαμε την ιστορία ενός πρόσφυγα που διένυσε πολλά χιλιόμετρα σε γη και θάλασσα, χωρίς βέβαια τις ανέσεις του συμβατικού ταξιδιώτη ή την ανεμελιά του αντισυμβατικού, προκειμένου να φτάσει στον παράδεισο της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας...
Διηγήθηκε μπροστά στην κάμερα την ιστορία του, ωστόσο κάθε άλλο παρά νικημένος και παραδομένος έδειχνε στις κακουχίες που πέρασε ταξιδεύοντας από την καρδιά της Ασίας στην Ελλάδα, στις δυσκολίες και στην ανέχεια των πρώτων ημερών του επί ελληνικού εδάφους καθώς και στην υποδοχή που του επιφύλαξε η Πολιτεία. Φάνταζε ένα, μπορεί και περισσότερα, επίπεδα πάνω από όλα αυτά, έδειχνε πως έχει βγει άφθαρτος και σίγουρα δυνατότερος από όλη αυτήν την περιπέτεια που πέρασε, όντας ενθουσιασμένος γιατί η περιπέτειά του συνεχίζεται, τώρα πια κάτω από άλλους όρους, αυτούς που μπορεί και θέτει πλέον εκείνος. Το βλέμμα του φανέρωνε πως μπορούσε να κατανοεί, να συγχωρεί και να προσπερνά όλες τις κακουχίες που η ζωή του πρόσφερε τόσο απλόχερα.
Τώρα είναι πρώτος μεταξύ των συμμαθητών του στο σχολείο της πρωτεύουσας που είναι μαθητής. Θέλει να σπουδάσει Νομική, θα τα καταφέρει σίγουρα. Θέλει να αποδείξει πως Νόμος και Δικαιοσύνη δεν είναι αυτά που βίωσε όταν ζήτησε άσυλο από την επίσημες Αρχές της κατ' ευφημισμό δημοκρατίας μας. Ελπίζω να το καταφέρει κι αυτό. Πιο πολύ όμως, είμαι σίγουρος πως έχει καταφέρει να γίνει ένας άγιος που κυκλοφορεί αθόρυβα ανάμεσά μας όταν το σκοτάδι σκεπάζει τους δρόμους και τα τσιμεντένια εξαμβλώματα της Αθήνας. Ένας άγιος από εκείνους που ποτέ δεν θα αναγνωριστούν από τις ηγεσίες των εκκλησιών, που δεν θα τους δούμε ποτέ σε κάποιο τοίχο με φωτοστέφανο καβάλα στ' άλογό τους, που δεν θα διαβάσουμε ποτέ το όνομά τους σε κάποιο ημερολόγιο. Διάλεξε να απομακρυνθεί από τη θρησκεία του για να μπορεί να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο διαβασμά του και στους συνανθρώπους του. Λιγότερος χρόνος για το θεό, περισσότερος για τους ανθρώπους. Υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που χρειάζονται τη βοήθειά του, που χρειάζονται βοήθεια. Κανείς όμως δεν θα βρεθεί να τους την παρέχει γιατί κανείς δεν τους αναζητά στ' αλήθεια. Όσοι δηλώνουν μεγαλόφωνα φιλεύσπλαχνοι δεν θα στρέψουν ποτέ τα βλέμματά τους στις σκοτεινές γωνιές της πόλης όπου κάποιοι φοβισμένα αποζητούν μια σπίθα ελπίδας, ακριβώς γιατί ο δρόμος τους δεν θα τους βγάλει ποτέ κατά εκείνα τα μέρη. Άλλοι πάλι, προτιμούν να έχουν τα μάτια τους στραμμένα στον ουρανό αντί να ρίξουν καμιά ματιά γύρω τους, πίσω τους, κάτω τους, μέσα τους. Κι όμως η αλήθεια δεν είναι εκεί πάνω. Όπως έγραφε και μια αφίσα στο παιδικό μου δωμάτιο, καθώς και σε πολλών άλλων τα δωμάτια, η αλήθεια είναι εκεί έξω...

2 σχόλια: