Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2008

Ακαθαρσία εν Αυλίδι

Πέρασα πρόσφατα με λεωφορείο από την περιοχή της Αυλίδας και ένα αίσθημα κατάθλιψης με κυρίευσε. Όχι γιατί ήρθε στο μυαλό μου η τραγωδία του Ευρυπίδη "Ιφιγένεια εν Αυλίδι", αλλά γιατί τα μάτια μου αντίκρυσαν τη σύγχρονη τραγωδία που εκτυλίσσεται στην ιστορική αυτή περιοχή και που κάλλιστα θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο "Ακαθαρσία εν Αυλίδι".
Έχοντας επισκεφθεί αρκετά μέρη, μπορώ να πω πως η Αυλίδα είναι ένα από τα πιο βρόμικα μέρη που έχω δει. Είναι εντυπωσιακός ο αριθμός των σκουπιδιών που είναι πεταμένα στους δρόμους της περιοχής, σε σημείο που να μην μπορεί κανείς να διακρίνει τα χορτάρια που έχουν φυτρώσει από κάτω τους. Όχι βέβαια πως οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις είναι υποδείγματα καθαριότητας, αλλά να, αυτό που συμβαίνει εκεί θεώρησα πως είναι άξιο αναφοράς. Ακόμα πιο εντυπωσιακή δε, είναι η ανοχή και η συμμετοχή των κατοίκων και των περαστικών στο συνεχές αισθητικό και περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελείται στην περιοχή τους.
Κάποιοι λένε πως είναι θέμα παιδείας. Δηλαδή πρέπει να περιμένουμε από το Υπουργείο Παιδείας να εντείνει την περιβαλλοντική διδασκαλία στα σχολεία και μετά η κάθε Αυλίδα θα αρχίσει να καθαρίζει. Ίσως τελικά η ηθική και η ευγένεια να έχουν πάει περίπατο, μάλλον τις έδιωξε η βρομιά που ζει και βασιλεύει στη χώρα μας, γιατί μόνο ως αγένεια και ανηθικότητα μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η απαράδεκτη αντίληψη και πρακτική που έχει εδραιωθεί και θέλει το έδαφος και το περιβάλλον να παίζουν το ρόλο ενός τεράστιου κάδου απορριμάτων.
Με όλες αυτές τις σκέψεις να ταλαιπωρούν το μυαλό μου κατά το πέρασμά μου από την περιοχή εκείνη, θυμήθηκα ξαφνικά τον κύριο Βύρωνα Πολύδωρα ο οποίος είχε τη λαμπρή ιδέα να επαναλειτουργήσει το σώμα της Αγροφυλακής, το οποίο ως καθαρόαιμη Αγροφυλακή είναι ουσιαστικά άχρηστο στη σημερινή εποχή, παρά μόνο εξυπηρετεί τις ανάγκες των εγκλωβισμένων ψηφοφόρων της κυβερνώσας παράταξης για δημόσιο χρήμα.
Πιο πολύ μάλιστα θυμήθηκα τη δήλωση του κύριου Βύρωνα, η οποία μάλιστα έχει σχολιαστεί σε παλαιότερή μου ανάρτηση, περί "Οικολογικής Αστυνομίας". Ιδού λοιπόν μια εξαίσια ευκαιρία για τους "οικο-μπάτσους" να φανούν πραγματικά χρήσιμοι στην προσπάθεια απαλλαγής των συμπολιτών μας από συνήθειες που βλάπτουν το περιβάλλον και την αισθητική μας και να επιβάλλουν πρόστιμα σε όποιον ρυπαίνει με οποιοδήποτε τρόπο. Από αυτούς που πετάνε τα άδεια μπουκάλια και τα περιτυλίγματα των φαγητών τους στο έδαφος, μέχρι αυτούς που αδειάζουν το τασάκι του αυτοκινήτου τους στο δρόμο ή πετάνε τα σκουπίδια τους σε χωράφια, παραλίες, ποτάμια και πάει λέγοντας, δημιουργώντας πολλές μικρές χωματερές που μας περικυκλώνουν. Φυσικά τα πρόστιμα και οι ποινές θα έχουν κάποια διαβάθμιση. Ο πιτσιρικάς του γυμνασίου που νίωθει μάγκας δυο φορές, μία αγοράζοντας τσιγάρα από το περίπτερο, δεύτερη πετώντας το άδειο πακέτο κάτω μπορεί απλώς να υποχρεωθεί να το μαζέψει. Ο ιδιοκτήτης παραλιακής ταβέρνας ή καφετέριας που αδειάζει τα απόβλητά του στη θάλασσα πρέπει να πληρώνει πολύ περισσότερα. Σιγά σιγά όλοι θα συμμορφωθούνε. Τουλάχιστον θα υπάρχει ο φόβος, όπως συμβαίνει με το αλκοτέστ και τα υπόλοιπα πρόστιμα που ισχύουν για τους οδηγούς.
Νομίζω είναι ένα αρκετά πρωτοποριακό μέτρο, μήπως αξιωθούμε να δούμε άσπρη, ή μάλλον καθαρή, μέρα. Στις πόλεις του εξωτερικού όπου οι κάτοικοι δεν πετούν κάτω το παραμικρό δεν υπάρχει κάποιος ρυθμιστικός μηχανισμός που να τους υποχρεώνει να σέβονται το περιβάλλον που ζουν αυτοί, οι συμπολίτες και οι επισκέπτες τους. Όμως οι ηθικές παραινέσεις για σεβασμό του δημόσιου χώρου πιάνουν τόπο και με το παραπάνω. Εδώ δυστυχώς δεν φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κι όπως μου έλεγε η μητέρα μου όταν ήμουν μικρός "όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος". Ευτυχώς στην περίπτωσή μου ο λόγος έπιπτε. Μέχρι να συμβεί το ίδιο και με την πλειοψηφία των συμπολιτών μας, είναι ευκαιρία οι "οικο-μπάτσοι" να ξεμουδιάσουν και να αρχίσουν να δικαιολογούν το μισθό στον οποίο τους υποχρέωσε ο κύριος Πολύδωρας...