Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

Ψηφίστε τώρα!



Τελικά η αίθουσα του κοινοβουλίου μοιάζει όλο και περισσότερο με το σπίτι του Big Brother. Γίνεται της κακομοίρας κι εμείς πρέπει να ψηφίσουμε ποιός θέλει να παραμείνει. Για παράδειγμα σήμερα έγινε μια πολύ σκληρή αναμέτρηση...
Ο ένας, οικονομολόγος και υπουργός Οικονομικών. Ο άλλος, οικονομολόγος και πρόεδρος, όχι για πολύ ακόμα, του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ο τελευταίος, προκάλεσε τον πρώτο λέγοντάς του πως δεν μπορεί να διοικήσει ούτε συνοικιακό μαγαζί. Θα είχε τους λόγους του φαίνεται. Ο άλλος, σήκωσε το γάντι και απάντησε κάνοντας μια μικρή αναφορά στην ακαδημαϊκή του καριέρα στην Αγγλία. "Το βιογραφικό μου θα το βρείτε αναρτημένο στην ιστοσελίδα της Βουλής" απάντησε ο πρόεδρος Αλαβάνος όταν ο υπουργός Αλογοσκούφης τον κάλεσε να πληροφορήσει το σώμα και το λαό που έχει δουλέψει. Λοιπόν για να μην κουράζεστε, πάρτε το link έτοιμο:
http://www.parliament.gr/synthesh/mp.asp?MPID=675
Αν δεν μπορέσετε να δείτε που έχει εργαστεί, δεν σας γελούν τα μάτια σας...
Και για να είμαστε δίκαιοι, πάρτε και τη σελίδα του Αλογοσκούφη:
http://www.alogoskoufis.gr/bio.php?version=gr&id=430
...Λοιπόν, ποιός να παραμείνει στο σπίτι του Big Brother; Δυστυχώς, δεν έχουμε πολλές επιλογές. Ο πρόεδρος Αλαβάνος θα κάνει σύντομα μια εθελούσια έξοδο, όπως οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ δηλαδή. Ευκαιρία για αυτόν, όπως και για τοοοόσους άλλους που ζουν με το βουλευτικό μισθό, να εμπλουτίσουν λίγο τα άδεια βιογραφικά τους. Όπως προσπαθούμε να κάνουμε κι εμείς που τους ψηφίζουμε...

Τρίτη, 6 Μαΐου 2008

Διπλωμάτες τσοπαναραίοι

Το θέμα σχετικά με την ονομασία της πΓΔΜ έχει πολλές προεκτάσεις και κάποια στιγμή πρέπει ως λαός να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε, να κοιτάξουμε το πρόβλημα με ωριμότητα και κυρίως, να αναλογιστούμε τις δικές μας πράξεις προτού αρνηθούμε στους Σκοπιανούς το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού.
Γιατί τι διαφορά μπορεί να έχουν το χόρτο και το τριφύλλι στα βοσκοτόπια της πΓΔΜ από αυτά στα βοσκοτόπια της Μακεδονίας (μας) λίγα χιλιόμετρα νοτιότερα; Σχεδόν καμιά, επομένως και τα αμνοερίφια που εκτρέφονται ίδια είναι. Είναι κοινό μυστικό προφανώς μεταξύ Ελλήνων και Σκοπιανών τσοπαναραίων, αλλιώς δε μπορεί, κάποιο διάβημα θα είχαν κάνει οι σκοπιανές αρχές όταν κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα τα σκοπιανά αρνάκια και κατσικάκια βαφτίζονται ελληνικά από τους Έλληνες χασάπηδες που χτυπούν υψηλότερες τιμές.
Βέβαια, υπάρχει και η άλλη εκδοχή. Λένε οι τσοπάνηδες στην πΓΔΜ: "Δεν θα διαμαρτυρόμαστε που βαφτίζετε τα αρνιά μας ελληνικά, αλλά κι εσείς δεν θα διαμαρτυρηθείτε που θα βαφτιστούμε κι εμείς Μακεδόνες και θα πρέπει να αλλάξετε το όνομα του Μακεδονικού χαλβά". Τσοπανοδιπλωματία και λόγια σταράτα. Τα αρνιά τους για το χαλβά μας. Μακεδόνες κι αυτοί για να ικανοποιούμε τον ουρανίσκο μας με την εντύπωση πως τρώμε ντόπια κρέατα και πως είναι νοστιμότερα από τα εισαγωγής.
Τελικά, τα πάντα στην διπλωματία είναι θέμα διορατικότητας και επιμέλειας. Να βλέπεις μπροστά και να μην αφήνεις τίποτα στην τύχη. Κάπως έτσι σκέφτηκαν και στον ΣΥΡΙΖΑ και έσπευσαν να αναγνωρίσουν τους γείτονες ως Μακεδόνες. Γιατί αν ξεμείνει το εργατικό κίνημα χωρίς "ντόπια" αρνιά, θα μείνουν άνεργοι οι τσοπάνηδες και οι χασάπηδες της Αριστεράς. Βέβαια το θέμα δεν έχει πάρει ακόμα τη δημοσιότητα που του αρμόζει. Κυρίως γιατί μπροστά από τις κάμερες το δίδυμο Αλαβάνου - Τσίπρα συνεχίζει το χα(λ)βά του: "Θέλουμε μια ονομασία σύνθετη, με γεωγραφικό προσδιορισμό, που να σέβεται τους κανόνες διεθνούς δικαίου και την ιστορία των δύο χωρών" και μπλα μπλα μπλα τσαπρρρρρ ζαγάρ!!!

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Στο πουλμανάκι...


Έχοντας ξοδέψει εκατοντάδες ώρες μέσα στα υπεραστικά λεωφορεία τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, νομίζω πως δικαιούμαι, ως τακτικός πελάτης, να θίξω μερικά σημεία για τον ερασιτεχνισμό και την άκρως επικίνδυνη δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη που πολλές φορές μπορούν να καταστήσουν μια διαδρομή αρκετά βασανιστική, κι αλίμονο σε όσους, εμού συμπεριλαμβανομένου, είναι αναγκασμένοι να κάνουν μεγάλες διαδρομές, τετράωρες και βάλε...
Το πρώτο σημείο είναι η έκδοση εισιτηρίων με αριθμημένες θέσεις. Πέρα από την καθυστέρηση στην ουρά που προκαλείται από όσους συσκέπτονται με τον υπάλληλο στο γκισέ επειδή θέλουν θέση μπροστά, πίσω, σε παράθυρο, σε διάδρομο, μόνοι τους, με κάποιο φίλο ή κάποιο συνδυασμό μερικών από τα παραπάνω, υπάρχει και η καθυστέρηση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, όπου σε κάθε στάση, όσοι ανεβαίνουν ψάχνουν να βρουν τις θέσεις τους και απασχολούν τον οδηγό με αποτέλεσμα σε κάθε στάση να χάνονται κι από πέντε λεπτά μέχρι να τακτοποιηθούν όλοι. Έπειτα έχουμε και το αλισβερίσι, ή πιο επιστημονικά, την εσωτερική αγορά που δημιουργείται κάθε φορά μέσα σε ένα λεωφορείο. Να αλλάξουμε θέσεις για να κάτσουμε μαζί με κάποιον γνωστό η φίλο που έτυχε να ανέβει, να προσπαθήσουμε να πείσουμε αυτόν που κάθεται στη θέση μας πως βρίσκεται σε λάθος θέση και πως το δικό μας εισιτήριο έχει τη θέση στο παράθυρο, μικρές, ωστόσο ικανές, αφορμές για να ξεσπάσουν τσακωμοί για ένα βρώμικο κάθισμα ενός λεωφορείου.
Έπειτα, από ένα υπεραστικό ταξίδι δεν μπορούν να λείψουν οι ηλικιωμένοι των οποίων τα εισιτήρια αναγράφουν μια θέση κοντά στη γαλαρία, κι αυτοί αρχίζουν το ψάξιμο από τη θέση του οδηγού με αποτέλεσμα και ο οδηγός να μην ξεκινάει και οι υπόλοιποι επιβάτες να καθυστερούν να βρουν τις θέσεις τους. Επίσης, υπάρχουν κι αυτοί που κάθονται σε λάθος θέση, το εισιτήριό τους γράφει τη θέση 8 κι αυτοί κάθονται πίσω από τη θέση 8 επειδή βλέπουν το νούμερο στην πλάτη της καρέκλας. Τέλος, σίγουρα κάποιος υπάλληλος στο πρακτορείο κάποιου χωριού θα έχει δώσει μία τουλάχιστον λάθος θέση με αποτέλεσμα να βρεθούν δύο επιβάτες για το ίδιο κάθισμα και οι σκηνές που εκτυλίσσονται κάνουν τις σκηνές στα γκισέ της Ολυμπιακής να ωχριούν.
Είναι ίσως παράδοξο, αλλά σε αντίθεση με όσα λένε τα πανεπιστημιακά εγχειρίδια, οι αριθμημένες θέσεις, ως ιδιότυποι τίτλοι ιδιοκτησίας, δεν συμβάλλουν στην αποτελεσματικότητα αφού μόνο καθυστέρηση και τσακωμούς προσφέρουν. Κι έχοντας ταξιδέψει με υπεραστικά λεωφορεία και στο εξωτερικό, αναρωτιέμαι γιατί δεν αντιγράφουμε το σύστημα των αντίστοιχων αγγλικών ΚΤΕΛ όπου τα εισιτήρια δεν έχουν θέσεις. Έτσι απλά. Μπαίνει ο καθένας και κάθεται όπου του αρέσει, ή όπου υπάρχει θέση διαθέσιμη. Θα ήταν ευχής έργο αν οι υπάλληλοι των ΚΤΕΛ παρακολουθούσαν μερικά σεμινάρια στην Αγγλία.
Και πρώτοι απ' όλους οι οδηγοί. Σίγουρα θα έχετε βαρεθεί να ακούτε στη διαπασών τη μουσική που ταιριάζει στα γούστα και τη διάθεση του κάθε οδηγού που νομίζει πως ταξιδεύει μόνος του. Ή ακόμα χειρότερα, που νομίζει πως όλοι έχουν το ίδιο γούστο και διάθεση με αυτόν. Απλά κανείς δεν έχει το κουράγιο να πάει και να του πει να το κλείσει επιτέλους, είναι δύο μετά τα μεσάνυχτα και θέλω να κοιμηθώ, όχι να να ακούω σκυλάδικα. Έτσι όπως το πάνε θα μοιράζουν γαρύφαλα και ουίσκι σε λίγο. Δεν είναι μόνο θέμα γούστου, είναι και ασφάλειας. Μπορεί να είναι δικό τους το λεωφορείο, αλλά όταν το οδηγούν, προσφέρουν στον κόσμο μια υπηρεσία. Πρέπει επομένως να επιδεικνύουν τον απαιτούμενο επαγγελματισμό. Στην Αγγλία για παράδειγμα, σε κάθε θέση υπάρχουν υποδοχές για ακουστικά που μοιράζει ο οδηγός στον κάθε επιβάτη για να συντονιστεί στο σταθμό που θέλει. Κι αν αυτό φαντάζει ανέφικτο και μακρινό για την ευρωπαϊκή μας χώρα, να θυμίσω στους αξιότιμους κυρίους οδηγούς, πως όλα τα κινητά παίζουν μουσική και οι τιμές των mp3 players έχουν πέσει εξευτελιστικά. Ας είναι λοιπόν μόνο οδηγοί και όχι dj. Μουσική για πάρτη μου θα διαλέξω εγώ, αν θέλω, όποτε θέλω.
Κι αντιπροτείνουν πως το κάνουν για να έχουν πιο ξεκούραστο ταξίδι, επιχείρημα σεβαστό, οι 'ξενέρωτοι' Άγγλοι δίνουν και πάλι μαθήματα λογικής και πρακτικής σκέψης. Σε κάθε λεωφορείο υπάρχουν δύο οδηγοί. Όταν οδηγεί ο ένας, ο άλλος τσεκάρει τα εισιτήρια, μοιράζει τα ακουστικά, φορτώνει τις αποσκευές και κρατάει παρέα στον οδηγό. Στα μισά της διαδρομής αλλάζουν ρόλους.
Α, και κάτι τελευταίο. Στο εξωτερικό οι οδηγοί των λεωφορείων είναι ευγενέστατοι...