Δευτέρα, 5 Μαΐου 2008

Στο πουλμανάκι...


Έχοντας ξοδέψει εκατοντάδες ώρες μέσα στα υπεραστικά λεωφορεία τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, νομίζω πως δικαιούμαι, ως τακτικός πελάτης, να θίξω μερικά σημεία για τον ερασιτεχνισμό και την άκρως επικίνδυνη δημοσιοϋπαλληλική αντίληψη που πολλές φορές μπορούν να καταστήσουν μια διαδρομή αρκετά βασανιστική, κι αλίμονο σε όσους, εμού συμπεριλαμβανομένου, είναι αναγκασμένοι να κάνουν μεγάλες διαδρομές, τετράωρες και βάλε...
Το πρώτο σημείο είναι η έκδοση εισιτηρίων με αριθμημένες θέσεις. Πέρα από την καθυστέρηση στην ουρά που προκαλείται από όσους συσκέπτονται με τον υπάλληλο στο γκισέ επειδή θέλουν θέση μπροστά, πίσω, σε παράθυρο, σε διάδρομο, μόνοι τους, με κάποιο φίλο ή κάποιο συνδυασμό μερικών από τα παραπάνω, υπάρχει και η καθυστέρηση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, όπου σε κάθε στάση, όσοι ανεβαίνουν ψάχνουν να βρουν τις θέσεις τους και απασχολούν τον οδηγό με αποτέλεσμα σε κάθε στάση να χάνονται κι από πέντε λεπτά μέχρι να τακτοποιηθούν όλοι. Έπειτα έχουμε και το αλισβερίσι, ή πιο επιστημονικά, την εσωτερική αγορά που δημιουργείται κάθε φορά μέσα σε ένα λεωφορείο. Να αλλάξουμε θέσεις για να κάτσουμε μαζί με κάποιον γνωστό η φίλο που έτυχε να ανέβει, να προσπαθήσουμε να πείσουμε αυτόν που κάθεται στη θέση μας πως βρίσκεται σε λάθος θέση και πως το δικό μας εισιτήριο έχει τη θέση στο παράθυρο, μικρές, ωστόσο ικανές, αφορμές για να ξεσπάσουν τσακωμοί για ένα βρώμικο κάθισμα ενός λεωφορείου.
Έπειτα, από ένα υπεραστικό ταξίδι δεν μπορούν να λείψουν οι ηλικιωμένοι των οποίων τα εισιτήρια αναγράφουν μια θέση κοντά στη γαλαρία, κι αυτοί αρχίζουν το ψάξιμο από τη θέση του οδηγού με αποτέλεσμα και ο οδηγός να μην ξεκινάει και οι υπόλοιποι επιβάτες να καθυστερούν να βρουν τις θέσεις τους. Επίσης, υπάρχουν κι αυτοί που κάθονται σε λάθος θέση, το εισιτήριό τους γράφει τη θέση 8 κι αυτοί κάθονται πίσω από τη θέση 8 επειδή βλέπουν το νούμερο στην πλάτη της καρέκλας. Τέλος, σίγουρα κάποιος υπάλληλος στο πρακτορείο κάποιου χωριού θα έχει δώσει μία τουλάχιστον λάθος θέση με αποτέλεσμα να βρεθούν δύο επιβάτες για το ίδιο κάθισμα και οι σκηνές που εκτυλίσσονται κάνουν τις σκηνές στα γκισέ της Ολυμπιακής να ωχριούν.
Είναι ίσως παράδοξο, αλλά σε αντίθεση με όσα λένε τα πανεπιστημιακά εγχειρίδια, οι αριθμημένες θέσεις, ως ιδιότυποι τίτλοι ιδιοκτησίας, δεν συμβάλλουν στην αποτελεσματικότητα αφού μόνο καθυστέρηση και τσακωμούς προσφέρουν. Κι έχοντας ταξιδέψει με υπεραστικά λεωφορεία και στο εξωτερικό, αναρωτιέμαι γιατί δεν αντιγράφουμε το σύστημα των αντίστοιχων αγγλικών ΚΤΕΛ όπου τα εισιτήρια δεν έχουν θέσεις. Έτσι απλά. Μπαίνει ο καθένας και κάθεται όπου του αρέσει, ή όπου υπάρχει θέση διαθέσιμη. Θα ήταν ευχής έργο αν οι υπάλληλοι των ΚΤΕΛ παρακολουθούσαν μερικά σεμινάρια στην Αγγλία.
Και πρώτοι απ' όλους οι οδηγοί. Σίγουρα θα έχετε βαρεθεί να ακούτε στη διαπασών τη μουσική που ταιριάζει στα γούστα και τη διάθεση του κάθε οδηγού που νομίζει πως ταξιδεύει μόνος του. Ή ακόμα χειρότερα, που νομίζει πως όλοι έχουν το ίδιο γούστο και διάθεση με αυτόν. Απλά κανείς δεν έχει το κουράγιο να πάει και να του πει να το κλείσει επιτέλους, είναι δύο μετά τα μεσάνυχτα και θέλω να κοιμηθώ, όχι να να ακούω σκυλάδικα. Έτσι όπως το πάνε θα μοιράζουν γαρύφαλα και ουίσκι σε λίγο. Δεν είναι μόνο θέμα γούστου, είναι και ασφάλειας. Μπορεί να είναι δικό τους το λεωφορείο, αλλά όταν το οδηγούν, προσφέρουν στον κόσμο μια υπηρεσία. Πρέπει επομένως να επιδεικνύουν τον απαιτούμενο επαγγελματισμό. Στην Αγγλία για παράδειγμα, σε κάθε θέση υπάρχουν υποδοχές για ακουστικά που μοιράζει ο οδηγός στον κάθε επιβάτη για να συντονιστεί στο σταθμό που θέλει. Κι αν αυτό φαντάζει ανέφικτο και μακρινό για την ευρωπαϊκή μας χώρα, να θυμίσω στους αξιότιμους κυρίους οδηγούς, πως όλα τα κινητά παίζουν μουσική και οι τιμές των mp3 players έχουν πέσει εξευτελιστικά. Ας είναι λοιπόν μόνο οδηγοί και όχι dj. Μουσική για πάρτη μου θα διαλέξω εγώ, αν θέλω, όποτε θέλω.
Κι αντιπροτείνουν πως το κάνουν για να έχουν πιο ξεκούραστο ταξίδι, επιχείρημα σεβαστό, οι 'ξενέρωτοι' Άγγλοι δίνουν και πάλι μαθήματα λογικής και πρακτικής σκέψης. Σε κάθε λεωφορείο υπάρχουν δύο οδηγοί. Όταν οδηγεί ο ένας, ο άλλος τσεκάρει τα εισιτήρια, μοιράζει τα ακουστικά, φορτώνει τις αποσκευές και κρατάει παρέα στον οδηγό. Στα μισά της διαδρομής αλλάζουν ρόλους.
Α, και κάτι τελευταίο. Στο εξωτερικό οι οδηγοί των λεωφορείων είναι ευγενέστατοι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου