Παρασκευή, 4 Ιουλίου 2008

Υπάρχουν κι άλλοι...



Το άρθρο μου για την περιβαλλοντική καταστροφή που δε δημοσιεύθηκε ποτέ (βλ. παλαιότερη ανάρτηση με τίτλο "Ανεξάρτητοι Εξαρτημένοι"), είναι κάτι που σκέφτομαι όλο και πιο συχνά τελευταία. Βλέπετε, θα ήθελα πάρα πολύ να το έχουν διαβάσει οι συμπολίτες μου και να αποτελέσει πηγή προβληματισμού, από την άλλη μεριά το σκέφτομαι και μειδιώ κάθε φορά που ακούω τη χιλιοειπωμένη έκφραση "δεν είμαστε όλοι ίδιοι". Κι όμως είστε. Πως αλλιώς θα μπορούσαν να διαφοροποιηθούν τα ιθύνοντα μυαλά μιας νέας εφημερίδας, που αυτοσυστήθηκαν ως φρέσκοι άνθρωποι με φρέσκες, προοδευτικές ιδέες, παρά προσφέροντας φιλόξενες σελίδες σε εναλλακτικές θέσεις; Αντ' αυτού προτίμησαν τη σιγουριά μιας παρωχημένης ιδεολογίας που η παρούσα αθλιότητα του πολιτικού σκηνικού την κάνει να φαντάζει τόσο μα τόσο trendy στα μάτια των απηυδισμένων νεοελλήνων.
Για να μην ξεφεύγω, η θέση που διατυπωνόταν στο φιλόδοξο εκείνο άρθρο ήταν πως πολλές φορές η λειτουργία και η παρεμβατική δράση του Κράτους όσον αφορά την προστασία του περιβάλλοντος μπορεί να είναι επιζήμια ή αναποτελεσματική στην καλύτερη περίπτωση. Το βιώσαμε πέρυσι με τις πυρκαγιές, το βιώνουμε φέτος με το Κτηματολόγιο, το βιώνουμε κάθε μέρα με τα εξοχικά που φυτρώνουν στα μέρη όπου μόνο δέντρα θα έπρεπε να ευδοκιμούν.
Όμως η αλήθεια και η πραγματικότητα εκδικούνται, συνήθως μάλιστα με τον πιο ειρωνικό και αποστομωτικό τρόπο. Γιατί μόνο ως θεϊκά εμπνευσμένη ειρωνεία μπορώ να αντιμετωπίσω το γεγονός πως πρόσφατο φύλλο της "Αυγής" (της αριστεράς, της οικολογίας και των λοιπών συνιστωσών) με κύριο θέμα τη σωτηρία του περιβάλλοντος κυκλοφόρησε με εκατό σελίδες αντί των συνηθισμένων είκοσι. Οι υπόλοιπες ογδόντα ήταν γεμάτες με ισολογισμούς εταιρειών που κάθε εφημερίδα είναι υποχρεωμένη δια νόμου (ή αλλιώς, κρατικής παρέμβασης) να δημοσιεύει μέσα σε ένα έτος. Τα σαϊνια της Αυγής διάλεξαν το κατάλληλότερο φύλλο...
Ιδού λοιπόν τα αποτελέσματα όταν το μακρύ χέρι του Κράτους ψηλαφίζει κάθε δραστηριότητα σε τούτη την κοινωνία. Τζάμπα χαρτί, τζάμπα φωνή, τζάμπα μάγκες που έλεγε κάποτε και το κολλητάρι του Τσουκάτου...

Υ.Γ: Πνευματικός πατέρας του παραπάνω κειμένου είναι μια ανάρτηση στο ιστολόγιο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη με τίτλο "Η δύσκολη οικολογία". Κύριε Μανδραβέλη, απλά ένιωσα πως οι συλλογισμοί μας επί του θέματος βαδίζουν στα ίδια μονοπάτια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου