Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

Δήλωσον μεν, έλεγξον ...δεν (μέρος δεύτερο)

Δύο αναρτήσεις σε μια μέρα, και μάλιστα κατά τη διάρκεια των πιο γαλήνιων ωρών της εβδομάδας, αυτές του κυριακάτικου πρωινού, είναι κάτι που δεν το έχω ξανακάνει. Και μάλιστα για τόσο διαφορετικά θέματα. Από τα ποιήματα του Pynchon στην φορολογική πολιτική του Αλογοσκούφη. Το θέμα με τη φοροδιαφυγή των ελεύθερων επαγγελματιών είναι γνωστό. Είναι επίσης κατακριτέο και πάνω απ' όλα άδικο για το σύνολο του κοσμάκη που λόγω της δουλειάς του δεν μπορεί να φοροδιαφύγει. Κι όσο άδικο κι αν έχει η κυβέρνηση που παριστάνει την έκπληκτη από την έκταση της φοροαποφυγής των ελεύθερων επαγγελματιών, όσο άδικο κι αν έχουν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις που αφαίμαζαν τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους επιτρέποντας στους ελεύθερους επαγγελματίες να μας κοροϊδεύουν επί σειρά ετών, τόσο δίκιο ρίχνω στο σημερινό οικονομικό επιτελείο που αποφάσισε επιτέλους, ενώπιον βέβαια και της δημοσιονομικής βόμβας που είναι έτοιμη να εκραγεί, να κάνει κάτι, μένει να δούμε τι. Η απόφαση είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και θα συμβάλλει προς την αύξηση της κοινωνικής ευημερίας η επιτυχημένη υλοποίησή της. Κι όμως, αντιπολιτευόμενη εφημερίδα βρήκε τον τρόπο να το παρουσιάσει ως μια ευκαιρία της κυβέρνησης για παιχνίδι, μια χρυσή ευκαιρία η κυβέρνηση να περάσει τα μέτρα τώρα που το θέμα έλαβε τόσο μεγάλη δημοσιότητα και άπαντες πλέον αντιλαμβάνονται στο ακέραιο την έκταση μιας κατ' εξακολούθηση κοινωνικής αδικίας και ανισορροπίας. Ίσως είναι έτσι. Ίσως όμως βγει κάτι καλό από όλη αυτή την ιστορία. Σε μακροσκοπικό επίπεδο βέβαια, γιατί σίγουρα αν ενταθούν οι έλεγχοι στους ελεύθερους επαγγελματίες, μερικές τσέπες θα ελαφρώσουν λιγάκι παραπάνω.
Και κάτι τελευταίο. Υπάρχει δυνατότητα χάρη στα πληροφοριακά συστήματα του Υπουργείου Οικονομίας να διαπιστωθεί όχι μόνο ποιός φοροδιαφεύγει αλλά και για πόσα χρόνια. Ενδιαφέρον θα είχε η πρόταση να κληθούν ορισμένοι "έξυπνοι" επαγγελματίες σε αυτή τη χαζή χώρα να πληρώσουν τους φόρους που απέφυγαν και τα προηγούμενα χρόνια. Εκτός κι αν τα εγκλήματα της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής παραγράφονται μετά την υποβολή της δήλωσης κάθε χρόνο. Για κάποια άλλα εγκλήματα πρέπει να περάσει 25ετία...

V for velocity

Από το ιστολόγιο του συγγραφέα Γιώργου Ξένου, george-xenos.pblogs.gr, αναδημοσιεύω το αναδημοσιευμένο ποίημα του Thomas Pynchon απο το βιβλίο του, ''V'':

Να βγω για κόντρες χτες το βράδυ αποφάσισα.
Η Πόντιακ των μπάτσων ήταν σφαίρα, μ' έφτασε.
Σε μια κολόνα το δικό μου τσάκισα,
και τώρα το μωρό μου κλαίει που μ΄έχασε.

Είμαι στον ουρανό καρδούλα μου, μην κλαίς.
Και του μπαμπά σου την παλιά τη Φορντ δανείσου.
Γκάζωσε και να τρέξεις με το μπάτσο βγες,
έχουμε ραντεβού στην Εθνική Οδό του Παραδείσου...

Αφιερωμένο σε όσους έχουν βαρεθεί να ακούνε παρενέσεις γονιών, φίλων και αστυνομίας (μην ξενυχτάς, μην τρέχεις, μην πίνεις) καθώς επίσης και στη σερβιτόρα που μου έμαθε νέους δρόμους για να αποφεύγω τα μπλόκα... Φανταστείτε το ποίημα μελοποιημένο, ιδανικό soundtrack για τα τελευταία ζεστά και γεμάτα υγρασία βράδια του καλοκαιριού.

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2008

Ο-λυ-μπι-ακοί!!!


Λες και κανείς δεν ήξερε την κατάσταση που επικρατεί στην Κίνα. Ή μήπως όλοι ήλπιζαν στο ανέφικτο της μεταμόρφωσης μέσα σε 2-3 χρόνια; Αποτελεί πρόβλημα ξαφνικά για τους διοργανωτές των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, τη Δ.Ο.Ε. και τη συνολική εικόνα των αγώνων που θα φτάσει σε κάθε γωνιά του πλανήτη, οι διαμαρτυρίες ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές και θρησκευτικές ελευθερίες. Σημεία των καιρών. Οι κραυγές για ελευθερία, δημοκρατία και δικαιοσύνη να θεωρούνται εχθροί των Ολυμπιακών Αγώνων. Ίσως τα πράγματα να ήταν αλλιώς αν δεν επρόκειτο για τους Ολυμπιακούς του μάρκετινγκ, της μίζας, της καταστολής και της ντόπας.
Ας πρόσεχαν λοιπόν όταν αποφάσιζαν για τη διοργανώτρια χώρα. Φήμες παρουσιάζουν ως φαβορί για επόμενες διοργανώσεις την Κούβα και τη Βόρεια Κορέα. Αναμένουμε με αγωνία να μάθουμε τα ονόματα των εργολάβων που θα έχουν την τιμή και την ευθύνη να διοργανώσουν τους Ολυμπιακούς του μέλλοντος. Να κλείσω λέγοντας πως πολλά από τα αρχιτεκτονικά θαύματα του Πεκίνου για τους Ολυμπιακούς χτίστηκαν με τον ιδρώτα κινέζων που εργάστηκαν αμισθί επειδή έτσι διέταξε το Κόμμα. Κάπως έτσι άλλωστε οικοδομήθηκε και το ευρύτερο οικονομικό θαύμα της Κίνας.

Υ.Γ: Ζητούνται εθελοντές. Δώρο κινητά τηλέφωνα.

Ψήφοι και χρήματα


Το χρήμα, συνήθως, εξασφαλιζει ψήφους, αλλά η ψήφος δεν σου εξασφαλίζει χρήματα. Για το πρώτο σκέλος της πρότασης μπορούν να μας βεβαιώσουν τα αποτελέσματα των περσινών βουλευτικών εκλογών, όπου με φρέσκες τις υποσχέσεις για καταβολή αποζημιώσεων στους πυροπαθείς, η άλλοτε πράσινη (ιδεολογικά και κυριολεκτικά) Ηλεία μοιράστηκε στα δύο και μερικά από τα φαβορί των πράσινων υποψηφίων ακόμα το φυσάνε και δεν κρυώνει.
Για το δεύτερο σκέλος της πρότασης μπορούν πια να μας διαβεβαιώσουν οι Ηλείοι πυροπαθείς, όπου αρχικά είδαν τα χρήματα της ενίσχυσης να πιστώνονται στους ειδικούς λογαριασμούς αλλά ύστερα έκαναν φτερά χωρίς ποτέ να φτάσουν στα χέρια τους.
Κι αν το χρήμα μπορεί να βγαίνει από τον ένα λογαριασμό και να μπαίνει στον άλλο, τι ωραίο θα ήταν να μπορούμε να βάζουμε και να βγάζουμε την ψήφο μας από την κάλπη όποτε θέλουμε. Μα ξέχασα... η κάλπη είναι κλειστός λογαριασμός, προθεσμιακός μάλιστα. Υπομονή λοιπόν...

Τρίτη, 5 Αυγούστου 2008

Δήλωσον μεν, έλεγξον ...δεν!

Έπεσα για ύπνο και είδα ένα απαίσιο όνειρο. Ήταν λέει μια πόλη διπρόσωπη και με μεγάλη φτώχεια να τη μαστίζει. Οι μανάδες κλαίγανε σαν τα παιδιά τους έφευγαν να σπουδάσουν στα πολυτεχνεία, τις ιατρικές, τις νομικές και τις οικονομικές σχολές. Ξέρανε τι τα περίμενε σαν γύριζαν στον τόπο τους. Έκανα μια βόλτα στους δρόμους αυτής της πόλης. Ένας στους δύο γιατρούς είχε στήσει το ιατρείο του σε σκηνή των 15 ευρώ (καλοκαιρινή προσφορά στα Lidl) γιατί αυτά που κέρδιζε δεν του έφταναν να πληρώσει το ενοίκιο. Μηχανικοί χτίζαν τα σπίτια με τα ίδια τους τα χέρια για να συμπληρώσουν το εισόδημα τους. Μηχανολόγοι γύριζαν όλοι μέρα με ένα κατσαβίδι στο χέρι μπας και τους κεράσει κανείς λίγο κρασί και κανένα μεζέ για τα μερεμέτια που έκαναν δεξιά κι αριστερά. Λογιστές και δικηγόροι συμπάσχοντας στον πόνο των συμπολιτών τους παρείχαν τις υπηρεσίες τους δωρεάν και ζούσαν με ό,τι περίσσευε από το τραπέζι των γειτόνων. Τα βράδια μαζεύονταν όλοι μαζί σε μια πλατεία και απλώνανε τα χέρια τους να ζεσταθούν στη φωτιά που είχαν ανάψει βάζοντας για προσανάματα τα πτυχία και τα βιβλία τους. Όμως η παγωμάρα τους μεγάλωνε καθώς πλησίαζε η προθεσμία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων...
Ξύπνησα τρομαγμένος. Μπήκα στο διαδίκτυο μπας και ξεχαστώ λίγο από τη σκέψη ενός τέτοιου εφιαλτικού κόσμου. Κάπου ανάμεσα στα κλικ, ξεπετάχτηκε ολόφρεσκη η παρακάτω είδηση...
Ετήσιο εισόδημα κάτω των 5000 ευρώ δήλωσε το 50% των εν ελλάδι ελεύθερων επαγγελματιών, αφήνουμε έξω τους εμπόρους. Με απλά λόγια, εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένων αποφοίτων πολυτεχνικών, νομικών, ιατρικών και οικονομικών σχολών ζουν με μηνιαίες απολαβές της τάξης των 416 ευρώ και 66 λεπτών έκαστος. Δηλαδή αυτοί οι άνθρωποι τα βγάζουν πέρα με τα μισά περίπου από όσα κερδίζει ένας αντιπροσωπευτικός νέος της περιβόητης γενιάς των 700 ευρώ, της γενιάς που για χάρη της φιμώθηκε ολόκληρος Κούλογλου. Είναι κανείς να αναρωτιέται γιατί τόσες και τόσες χιλιάδες επιστημόνων προτιμούν να ιδιωτεύουν και δεν εργάζονται σε κάποια εταιρεία όπου σίγουρα θα πληρώνονταν παραπάνω απο 416 ευρώ, υπάρχουν και ελάχιστοι μισθοί, μην το ξεχνάμε. Μάλλον γιατί ως μισθωτοί θα τους ήταν εξαιρετικά δύσκολο να φοροδιαφεύγουν...
Κάτι τέτοια βλέπουν οι κοινοί μισθωτοί και συνταξιούχοι και τους πιάνει το παράπονο. Όχι γιατί η ίσως πλέον ευυπόληπτη κοινωνική τάξη (των ελεύθερων επαγγελματιών ντε) μπορεί και φοροδιαφεύγει, αυτό πια είναι μέτρο επιτυχίας και εξυπνάδας για τον νεοέλληνα, αλλά να, τους πιάνει το παράπονο που δεν μπορούν να αποφύγουν κι αυτοί τα βάρη της δημοσιονομικής πολιτικής. Δήλωνε κορόιδο...