Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Είμαι μάγκας, πληρώνω όπου γουστάρω













Είμαι fan των αυτοκόλλητων "Είμαι γάιδαρος, παρκάρω όπου γουστάρω".
Είναι μια πρωτοβουλία των πολιτών που δεν ανέχονται το παράνομο παρκάρισμα (δηλαδή την ανομία), το οποίο εκτός από αρνητικές συνέπειες στη λειτουργικότητα των αστικών κέντρων, τόσο για οδηγούς όσο και για τους πεζούς, είναι και άκρως προκλητικό: ο "μάγκας" παρκάρει όπου γουστάρει, το κορόιδο θα κάνει 3-4 γύρες μέχρι να βρει να παρκάρει, θα πληρώσει σε ιδιωτικό parking ή σε κάποιο παρκόμετρο ή ακόμα χειρότερα θα πάει με τα πόδια. Είναι μια πρωτοβουλία των πολιτών για να υπενθυμίσει στους παραβάτες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, ότι η Τροχαία μπορεί να μην κάνει καλά τη δουλειά της, όμως αυτή η πρακτική μιας μερίδας (ηλίθιων) συμπολιτών μας δεν περνά απαρατήρητη - και τιμωρείται.

Όπως όμως οι προκλητικοί οδηγοί αποφασίζουν που θα παρκάρουν, υπάρχει πλέον και μια άλλη μερίδα συμπολιτών μας που αποφασίζει για ποια κρατική υπηρεσία θα πληρώσει και ποια όχι (φυσικά εδώ και χρόνια υπάρχουν οι γιατροί του ΕΣΥ που αποφασίζουν πόσο κοστίζει η δημόσια υγεία ζητώντας φακελάκι, καθώς και όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες φοροφυγάδες που αποφασίζουν να μην συμμετέχουν στα κοινωνικά βάρη). Όμως ο νόμος δεν εφαρμόζεται κατά το δοκούν: δεν γίνεται κάποιος να κολλάει αυτοκόλλητα για τους γάιδαρους που παρκάρουν όπου γουστάρουν και ο ίδιος να θεωρεί τον εαυτό του επαναστάτη επειδή δεν πληρώνει διόδια ή εισιτήριο (π.χ. εμένα δεν μου αρέσει να πληρώνω εισιτήριο στον κινηματογράφο). Επίσης δεν γίνεται να βάζουμε ιδεολογικές ταμπέλες παντού - γιατί να μην είναι αντιεξουσιαστής κι επαναστάτης αυτός που πάει κόντρα στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και παρκάρει όπου γουστάρει, ενώ είναι "αντιστασιακός" αυτός που αψηφά τον κανόνα για επικύρωση του εισιτηρίου;

Φυσικά, μπορεί κάποιος να διπλοπαρκάρει εξαιτίας του άθλιου σχεδιασμού των δρόμων και κάποιος να μην θέλει να πληρώσει διόδια επειδή δεν υπάρχουν παράδρομοι ή επειδή οι εθνικές οδοί είναι καρμανιόλες. Σεβαστό. Όμως όλοι έχουμε αποδεχτεί να αποτελούμε μέρος μιας κοινωνίας που λειτουργεί με βάση κάποιους κανόνες. Αν δεν θέλω να πληρώσω διόδια ή αν θέλω να παρκάρω παράνομα, πρέπει να είμαι έτοιμος να υποστώ τις συνέπειες του νόμου. Ο θεωρητικός της πολιτικής ανυπακοής H.D. Thorreau, τιμωρήθηκε με φυλάκιση όταν δεν πλήρωσε τους φόρους του για να μην χρηματοδοτήσει, έμμεσα, τον πόλεμο των ΗΠΑ ενάντια στο Μεξικό (επίσης, ως γνήσιος υπέρμαχος της φοροαποφυγής, ζούσε σε μια καλύβα στο δάσος χωρίς να αξιώνει κάποια κρατική υπηρεσία).

Επομένως αν δεν μου αρέσει μια ταινία στον κινηματογράφο, δεν ζητάω στο τέλος να μου επιστρέψουν τα χρήματά μου. Αν δεν θέλω να πληρώσω εισιτήριο, δεν πάω στον κινηματογράφο και προσπαθώ να βρω άλλους τρόπους να δω την ταινία, π.χ. να βρω το σχετικό torrent. Έτσι λοιπόν αν θέλουμε να απαξιώσουμε μια κρατική υπηρεσία, απλώς δεν την χρησιμοποιούμε και προσπαθούμε να καλύψουμε την ανάγκη μας αλλιώς. Ίσως να ταλαιπωρηθούμε λίγο παραπάνω, αλλά ποιός είπε ποτέ ότι ο αγώνας είναι εύκολος;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου