Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Ιδεολογικό ρεκτιφιέ (όταν το μυαλό βαράει μπιέλα)

Την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού (ΕΣΣΔ, KGB, κ.ά). επικρατούσε (προφανώς με πολλούς τρόπους) η τάση του λεγόμενου "σοσιαλιστικού ρεαλισμού". 'Ολα τα έργα τέχνης περνούσαν το καθοδηγούμενο μήνυμα της πολιτικής εξουσίας, αναπαριστώντας απλούς, καθημερινούς ανθρώπους (aka προλετάριους) να εργάζονται σε χωράφια, ορυχεία, εργοστάσια κτλ. Προσωπικά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ένας αγρότης ή  ένας μεταλλωρύχος ήθελαν να έχουν στα σπίτια τους πίνακες ζωγραφικής σχετικά με τη δουλειά που έκαναν όλη τη μέρα, αλλά anyway.















Φαίνεται όμως ότι η στρατευμένη τέχνη επανέρχεται στο προσκήνιο. Η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ (Η Αυγή) μας ενημερώνει για τις βραδιές "αντιμνημονιακής ποίησης", όπου ποιητές όπως η κ. Βιργινία Δαπόντε-Ρεκτιφιέ παρουσιάζουν έργα τους, όπως π.χ. ο "Ευρωμονόδρομος". Δυστυχώς δεν υπάρχει βίντεο από τη συγκεκριμένη εκδήλωση, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες το επίπεδο ήταν εφάμιλλο με αυτό της κ. Βάνας Καρούλου-Λέκκα:



Οι βραδιές αντιμνημονιακής ποίησης θα συνεχιστούν με έργα της κ. Ζηνοβίας Τσιμούχα-Στροφάλου και της κ. Θέκλας Στράντζα-Ψαλίδη. Τρεχάτε να πιάσετε θέσεις. Το "φιλολογικό σαλόνι" χωράει-δε χωράει 20 νοματαίους. Κλείνω με την αγαπημένη μου (αριστερή) στροφή από τον Ευρωμονόδρομο:


Διαβάζαμε τις Κυριακές «Δρόμο» και «Βήμα»,
στην αγκαλιά σου εμπιστευόμουνα ως και τον Παύλο Τσίμα,
κάθε που μου ’λεγες γλυκά «Ο Μπένι έχει σχέδιο»,
εκεί γινόταν έξαφνα η κλίνη ναρκοπέδιο...


ΥΓ: Όλος ο Ευρωμονόδρομος ΕΔΩ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου