Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

Deconstructing Aganaktismenous

Ξέρω ότι σε πολλούς δεν αρέσει ο Θόδωρος Πάγκαλος. Για διάφορους λόγους. Μερικούς τους ενοχλεί το παρουσιαστικό του (τεκμηριωμένο και καθόλου ρατσιστικό επιχείρημα για να κρίνεις έναν άνθρωπο), μερικούς άλλους τους ενοχλεί το ότι είναι εγγονός του δικτάτορα Πάγκαλου (επίσης πολύ λογικό επιχείρημα, άλλωστε όλοι μας φέρουμε τεράστιο μερίδιο ευθύνης για τα πεπραγμένα των παππούδων και των προπάππων μας), ενώ μερικοί άλλοι δεν συμφωνούν μαζί του εξαιτίας των πολιτικών του θέσεων και επειδή τον θεωρούν έναν από τους υπαίτιους για την δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα.
Προσωπικά δεν έχω απολύτως καμία όρεξη να υπερασπιστώ κάποιον πολιτικό. Όμως η απόσταση μεταξύ διαφωνίας και αλητείας είναι χαοτική. Ακόμα πιο τραγικό είναι το γεγονός ότι πλέον πολλοί δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ των δύο εννοιών. Δεν καταλαβαίνουν ότι η δημοκρατία και η ελευθερία λόγου δεν συνεπάγονται ασυδοσία και χυδαιότητα. Η σύγχυση που υπάρχει μέσα στα μυαλά αρκετών "αγανακτισμένων" όχι απλά παρεμβαίνει καθημερινά και δυναμικά, αλλά δίνει τον τόνο στο δημόσιο διάλογο. Σε κάθε επίπεδο. Για παράδειγμα, στο facebook profile του κ. Πάγκαλου, μπορεί κανείς να δει σχόλια όπως το παρακάτω:

Κλικ για μεγέθυνση

Μία αγανακτισμένη κυρία εκφράζει δημόσια τη δυσαρέσκειά της για τον συγκεκριμένο πολιτικό με σχόλια όπως "ΕΛΕΟΣ ΟΥΣΤ ΜΑΛΑΚΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" και "ΜΑΣ ΓΑΜΜΗΣΕς ΚΑΘΙΚΙ" (τα μεταφέρω όπως ακριβώς τα έγραψε προκειμένου να μην κάνω κάποιο λάθος). Στην αρχή αναρωτήθηκα τι νόημα έχει να βρίζεις δημόσια κάποιον. Ίσως μόνο την εκτόνωση. Θάρρος δεν είναι σίγουρα. Ούτε πολιτική τοποθέτηση. Δεν έμεινα πολύ με την απορία. Μια βόλτα στο δικό της προφίλ στάθηκε αρκετά κατατοπιστική:

Κλικ για μεγέθυνση (με δική σας ευθύνη)

Δεν χρειάζεται να το περιγράψω. Κακογουστιά, σκυλάδικα, αγιογραφίες, αγραμματοσύνη. Λέξεις που περιγράφουν πλήρως το σκηνικό μέσα στο οποίο διαμορφώνεται ο κύριος όγκος της "αγανάκτησης" στον καιρό του Μνημονίου. Είναι όμως απαράδεκτο και επικίνδυνο να θεωρούμε ως πολιτικές τέτοιες τοποθετήσεις. Ακόμα και για τον πιο οργισμένο και αδικημένο πολίτη. Ακόμα κι αν έχουν κάνει όλα τα λάθη του κόσμου οι εκάστοτε Πάγκαλοι. Ίσως μέσα στην αναταραχή που βιώνουμε να περνάνε απαρατήρητες τέτοιες ασχήμιες. Κρυμμένες μέσα στη σκόνη που σηκώνει μια απροσδιόριστη αγανάκτηση. Όμως όσο συνεχίζουμε να τις κουβαλάμε σαν κοινωνία, ανάκαμψη δεν πρόκειται να δούμε. Το πολύ πολύ να μαζευόμαστε στις πλατείες και να "πολιτικοποιούμαστε"...

ΥΓ: Δεν έχω τίποτα προσωπικό με την συγκεκριμένη κυρία. Απλά η περίπτωσή της είναι αντιπροσωπευτικότατη. Δυστυχώς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου